Monday, 20 March 2017

रहे ना रहे हम (भाग २५)

 जिने चढत असताना डोक्यामध्ये साधासरळ विचार आला. ही त्याची नवीन कुणीतरी गर्लफ्रेंड असणार. त्यानंच तिला हे नाव वापरायचा सल्ला दिलेला असणार, कारणं दोन, म्हणजे मला कदाचित समजणार नाही सिक्युरीटी गेटवर मी ते नाव वाचेन असं दोघांपैकी कुणालाही वाटलं नसेल. अजूनही तो निधीबद्दल किती ऑब्सेस्ड होता हे मला माहित होतं- त्यामुळे तिला खोट नाव घ्यायला त्यानंच सुचवलं असेल. तिचं हे बदललेलं नाव आणि फेसबूक प्रोफाईल त्याच्याच लॅपटॉपवर मी पाहिलं होतं. त्यानं “तू तिला रीक्वेस्ट पाठव बघू एक्सेप्ट करते का” असं मला सांगितलं होतं. मी काही पाठवली नाही. भाड मे गयी!! दोन तीन दिवसांपूर्वी गावी मला भेटली होती तेव्हा मी तिला माझ्या आणि आफताबबद्दल सांगितलं होतं. तेव्हाच तिचा चेहरा पडला होता. मला खरंतर तिच्याशी काही देणंघेणं नव्हतं, पण  आज तेच नाव घेऊन एखादी मुलगी त्याला भेटायला आली होती. जिन्याची एकेक पायरी चढत असताना माझ्या डोक्यामध्ये नुसते फ्लॅशेस पडत होते. बाबा त्या बाईकडे गेला होता. आईला आता माझी गरजच काय आठवणसुद्धा उरली नव्हती. इतके दिवस तुझ्याशिवाय माझं आहे कोण म्हणणारी आई आज खुशाल माझा फोन न घेता फिरत होती. बाबाचं हे लफडं अजून चालूच होतं. तो आईला फसवत होता. आई मला फसवत होती. आफताब मला फसवत होता. माझ्या... माझ्या घरामध्ये त्याला भेटायला दुसरी एखादी मुलगी बिनदिक्कत येते. काय करत होते मी? त्याच्या प्रेमामध्ये पडून इतका मॊठा मूर्खपणा का करत होते.
दरवाज्यावरची बेल यांत्रिकपणे वाजवली.
“स्वप्निल, इज दॅट यु? तेरे चाबीसे दरवाजा खोलो यार, उठा नही जा रहा” आतून चिरपरिचित आवाज आला. बराबर है, अभी तो उठेगाही नही, दुपारभर रंगरलिया ज्या मनवल्यात. पायातल्या चपला भिरकावल्या आणि दार उघडलं. तो हॉलमध्येच, लॅपटॉपवर बसला होता. दुखरा पाय त्यानं उचलून समोर अजून एका खुर्चीवर ठेवला होता. माझ्याही नकळत मी लगेच पुढे जाऊन त्याचा पाय बघितला.
“सूज आहे, डॉक्टरकडे जाऊ या?” मी विचारलं.
“उद्या सकाळी दहा वाजताची अपॉइण्टमेंट आहे. कूरीअर आलंय का?” माझ्या हातामधल्या पाकिटाकडे बघत तो म्हणाला. “दुपारीच मी सांगितलं, खालीच ठेव. एवढे जिने उतरणार कोण? आणि महान कूरीअरवाला म्हणे, तो वर फ्लॅटपर्यंत येत नाही. लिफ्ट नसेल तर...” तो बोलत राहिला. मी हातामधलं पाकिट त्याच्यासमोर धरलं. “खास काही नाही, चेकबूक आलंय. तू चहा घेतेस का? मी मघाशी करून ठेवलाय. थर्मासमध्ये असेल पण गार झाला असेल. चारच्या सुमाराला केलाय”
 म्हणजे त्या सायली तुषार जाण्याआधी. एकदम अचानक जोरात रडू यायला लागलं. बाथरूममध्ये गेले ते मनसोक्त रडण्यासाठीच. माझ्या डॊळ्यांसमोर हा माणूस इतक्या सहजासहजी मला धोका कसा काय देऊ शकतो? मी इतकी बावळट आहे की, मी त्याला याचा जाब कसा विचारू शकत नाही... इतका दुबळेपणा माझ्यामध्ये आला कुठून.
तोंड धुवून बाहेर आल्यावर मी सिगरेट पेटवली. डोक्यामधल्या विचारांच्या काहूराला थोडंतरी शांत करायचा प्रयत्न! “क्या हुआ? बॉसके साथ फिर कोई पंगा?” त्यानं विचारलं.
मी केवळ नाही म्हणून मान डोलावली. माझं एक खुळं मन मला अजून सांगत होतं की काहीतरी होईल आणि तो स्वत:हून तुला याबद्दल सांगेल. पण तो इतका नॉर्मल वागत होता की, मला त्या नॉर्मलपणचाच अधिक राग आला. आल्यापासून माझ्याकडे त्यानं एकदोनदा पाहिलं असेल, अख्खं लक्ष लॅपटॉपमध्येच. त्याहून जास्त राग आला की त्याला माझं बिनसलंय ते समजूनही त्याला काही फरक पडत नव्हता. माझा मोबाईल वाजला. आईचा फोन होता, मी कट केला.
“कुणाचा कॉल?” त्यानं लॅपटॉपवरची नजर न हटवता विचारलं.
“कंपनीचा असेल, विनाकारण पिडत बसतात... “ मी बोलायचं म्हणून बोलले. किचनमधल्या ओट्यावर थर्मास भरून ठेवला होता. तो थर्मास मी नुसता हातांनी उचलला नाही. ओटा पुसायच्या फडक्याने उचलून आतला चहा सिंकमध्ये ओतला. जणू मला त्या थर्मासवर इतर कुणाचे फिंगर प्रिंट्स असतील तर त्या प्रीझर्व करायच्या होत्या. किचनमध्ये जाताजाता एक नजर बेडरूममध्येही टाकली होती. बेड अगदी स्वच्छ आणि टापटीप होता. कुणीतरी नुकतंच चुरगळलेलं बेडशीट व्यवस्थित झटकून घातल्यासारखा. मस्तकामधली एक शीर थाडथाड उडत होती. हातपाय गार पडल्यासारखे होत चालले होते. छातीमधली धडधड मलाच ऐकू येत होती. काय झालं? मी घाबरले होते? चिडले होते? हतबल झाले होते? हरले होते? फसवणुकीमुळे दु:खी झाले होते.  जे काय होतं ते मला माहित नाही. पण एक मात्र खरं की मी या सर्वांमध्ये फार एकटी होते. ज्या एकाच्या विश्वासावर बळावर आणि प्रेमावर मी आजवर टिकले होते, त्यानंच आज हा वार केला होता. राज कपूर राजेंद्रकुमार आणि वैजयंतीमाला दोघांना उद्देशून म्हणतो, दोस्त दोस्त ना रहा, प्यार प्यार ना रहा... पण माझ्या बाबतीत दोस्तही तोच आणि प्यारही तोच...
चहाचं पातेलं गॅसवर चढवून मी जादूला कॉल केला. केवळ तोच एकटा आहे,ज्याला मी हे सर्व सांगू शकते. मागे गणपतीमध्ये भेटलो तेव्हा तो म्हणाला की तडजोड कायम तुलाच करायला लागेल. तडजोडीचा प्रश्न नाहीये रे, पण दरवेळी मला ही मानहानि पण सहन करावी लागेल का? त्याचं काय...
“अरे, स्वप्निल. ऐक ना मी बाहेर  आलोय गं. तुला नंतर कॉल करेन. चालेल?” इतकंच बोलून मी हो नाही म्हणायची वाटही न बघता त्यानं फोन ठेवलाही. फाडकन कुणीतरी मुस्काटात मारल्यासारखं झालं...

 माझ्या आईच्या आयुष्यामध्ये कायम “दुसरी बाई” राहिलीच. आमची एक जनरेशन पुढे असल्याने माझ्या नशीबामध्ये “दुसर्‍या अनेक बायका” असतील का? त्याला तर ऑफिशीअली परमिशन पण असेल. चार लग्नांची. कपामध्ये चहा गाळता गाळता एकदम हुंदकाच आला. गरम चहा थोडासा सांडला, थोडा बोटांवर उडाला, पण दुखलं मात्र अजिबात नाही. कदाचित मेंदूंची आता वेदना समजून घेण्याची कॅपेसिटी संपली असावी. काय मूर्ख पोरगी आहेस स्वप्निल. त्याच्यासाठी तुझं आणि त्याचं नातं हे केवळ “निस्तरून घ्यायच्या लायकीचं आहे” हे विसरलीस. यु आर नथिंग. त्याच्यादृष्टीने तू केवळ त्याचा एकाकीपणा घालवायचं साधन आहेस. यु आर जस्ट अ सेक्स टॉय फ़ॉर हिम....
हातामधला चहाचा कप बाहेर नेऊन त्याच्यासमोर ठेवला. “दुपारचं काही फारसं शिल्लक नाहीये, बाहेरून मागवतेस का? दोन तीन पोळ्या असतील.”
“नको. खिचडी करते. आधीच पायासाठी पेन किलर घेतोस, मसालेदार खाऊन पित्त वाढेल” इतकं होऊनही मी याचीच चिंता का करतेय... मलाच समजेना.
“आफताब, थोडावेळ काम बंद करशील का? मला तुझ्याशी बोलायचंय” मी अखेर विषय काढला.
“स्वीटहार्ट, गिव्ह मी टेन मिनिट्स, हा रिपोर्ट कंप्लीट मेल करतो म्हणजे माझं आजचं काम संपेल, साडेसहा होत आलेत. मगरीबची नमाझ पढतो, मग चिक्कार वेळ बोलूया. चालेल?”
तुझं काम, तुझी नमाझ, तुझं दुखणं, ते जास्त महत्त्वाचं. मी नाहीच. मी माझा लॅप्टॉप उघडला. गेम खेळताना मन लागेना. सारख्या चुका व्हायला लागल्या (खरंतर मला आता याक्षणी लिहिताना मी कूठला गेम खेळत होते तेही आठवेना. सारखी लेव्हल फेल म्हणजे फार्मविल नसावं. टेट्रीस किंवा बिज्वेल्ड असावं. असो.) तेही बंद केलं. आफताब उठून नमाझ पढायला बेडरूममध्ये गेला होता, मी एरवी त्याची नमाझ बघायचे, मला तो शांतपणे प्रार्थना करताना बघायला फार आवडायचं. पण आज मात्र तो गेल्यावर मी त्याचा लॅपटॉप उघडला. सकाळपासून त्यानं तीन ईमेल केले होते. फेसबूकवर बराच वेळ बसला असणार, वरच्या नोटिफिकेशनमध्ये “सायली तुषार हॅज लाईक्ड युअर फोटो” असं नोटिफिकेशन दिसलं. प्रोफाईलवर क्लिक केलं तर निधीचा मरिन ड्राईव वरचा फोटो. स्क्रोल करत खाली गेले तर बर्‍याच भानगडी समजल्या. पुढच्या आठवड्यांमध्ये येणार्‍या पहिल्या दिवाळसणाला नवरा बायको भारतात आले होते. शिवाय लगेचच नणंदेचं लग्नही होतं (खरेदीच्या फॊटोंवरून समजलं). आणि मग परत एकदा आठवलं. मूर्ख!! तीन दिवसांपूर्वी गावामध्ये ती तुला भेटली होती की. नवर्‍याबरोबर दुकानांत आली होती. आज्जीच्या प्रॉपर्टीच्या कामासाठी तू एकच दिवस गावी गेली होतीस तेव्हा!!!
परत  एकदा मस्तकवरची शीर ताडताड उडायला लागली. इतका वेळ मी केवळ दुसरी कुणी मुलगी असेल अशा सोयिस्कर गैरसमजात होते. पण इतकं सारं वाचून निधीच इथे आली होती हे पटायला लागलं.  हा मुलगा तिला माझ्या घरी कसं काय बोलावू शकतो? आणि ती रांड तरी लग्नानंतर आपल्या आधीच्या बॉयफ्रेंडला भेटायला कशी काय येऊ शकते... तेही मैत्रीणीच्या घरी. आज पहिल्यांदाच आली असेल का? याआधी नक्की किती वेळ अहे भेटलेत? प्रत्यक्ष नसलं तरीही ऑनलाईन? मागे कधीतरी आफताबनं त्याच्या आणि निधीच्या सेक्स चॅटचे रेकॉर्ड्स दाखवले होते. लग्नाआधीचे. प्रत्यक्षामध्ये तर करतच होते, पण कधीतरी गंमत म्हणून ऑनलाईन सेक्सपण करायचे (फ्रॅंकली स्पीकिंग, त्यात “करण्यासारखं” काय आहे ते मला कधी समजलंच नाही. तो वेगळाच मुद्दा!) तसंच काहीतरी आताही चालू असेल का? इतक्या दिवसांत मी त्याचा लॅपटॉप कधी तपासलाच नाही. गरजच भासली नाही. बाजूलाच त्याचा मोबाईल होता. तो उचलून मी मेसेजेस पाहिले. एक नंबर सेव्ह केलेला नव्हता, भारतामधलाच होता, पण नुस्ता नंबर होता. त्यानंबरवरून सकाळपासून चारपाचदा कॉल आले होते. त्याने देखील दोन कॉल केले होते. अखेरचा कॉल पाच वाजता केला होता. मेसेजेस सुद्धा केले असणार. पण सध्या ते डीलीट केलेले होते. स्क्रोल करताना खाली एक युएसचा नंबर दिसला, या नंबरवर एकदाही कॉल केला नव्हता, पण मेसेजेस चिकार होते. बहुतेक मेसेजेस फॉरवर्डेड जोक्स वगैरे होते. पर्सनल फार थोडे. पण जे होते ते... “मिस यु”, “व्हेन यु विल बी कमिंग टू इंडिया?” “आय ऎम नॉट ओके”, “दिस टाईम आय विल नॉट स्क्रू दिस रिलेशनशिप”, “यु हॅव अब्सोल्युटली नो आयडीया, हाऊ डज इट फील टू बी इन लव्ह”, “कान्ट बीलीव्ह समबडी कॅन बी बोरिंग दॅन मी”...
हजारो किलोचे दोन ठोकळे आपल्या डाव्या उजव्या बाजूने एकाच स्पीडने येत रहावेत आणि आपण जराही न हलता त्या ठोकळ्यांमध्ये मिलीमीटर बाय मिलीमीटरने चेचत जावं, पण चेचताना रक्ताचा एक थेंबही उडू नये आणि वेदनेचा एक कणही जाणवू नये, फक्त आपण मिटत जावं, असं काहीबाही वाटू लागलं. मी त्याचा फोन परत खाली ठेवून दिला.
हे आजच घडलेलं नाही, हे गेले अनेक दिवस घडतंय. आणि मला माहित नाही. एकीकडे मला मिठीत घेताना तो अजूनही तिचाच विचार करतोय. तिनं त्याच्या आयुष्यात परत यावं म्हणून विनवतोय.. मी तो फोन परत उचलला आणि भारतातल्या अनसेव्ह्ड नंबरवर डायल केला. दुसर्‍याच रिंगला फोन उचलला गेला. “फॅमिली के साथ हू. विल कॉल यु टूमॉरो!” आवाज एकशेएक टक्के निधीचाच होता.
बेडरूममधून त्याच्या आवाज आला, “स्वप्निल, मदद कर दो यार” मी त्याला हात  देऊन उठवलं. उठवल्याक्षणी त्याने मला परत त्याच्याजवळ ओढलं, माझ्या गालावर त्याचे ओठ भिडले आणि कानांत हलकेच कुजबुजत तो म्हणाला. “आज घरी आल्यापासून एकदाही जवळ आली नाहीस. ऑफिसमध्ये काही बिनसलंय का? अपसेट लग रही हो”
मी स्वत:ला दोन्ही हातांनी त्याच्यापासून दूर केलं. “आता. याक्षणी, आफताब. या माझ्या घरामध्ये तुझं जे काही सामान आहे ते उचलायचं आणि चालू पडायचं. परत कधीही मला तुझं तोंड दाखवायचं नाही”
“काय झालं?” त्याच्या कपाळावर केवळ एक सूक्ष्म आठी उठली. “घरी कुणी काही बोललं का? मी अझरभाईला सगळं सांगितलंय... तुझ्या घरी पण सांगूच. इन फॅक्ट मी तर म्हणतोय की....”
“काही म्हणू नकोस. आज मी ऑफिसमध्ये असताना निधी इथे आली होती. हे खरं आहे की खोटं या प्रश्नाचं उत्तर दे.” माझ्या या वाक्यावर मात्र तो एकदम चमकला.
“तुला कुणी सांगितलं?”
“खरं की खोटं?”
“कुणी सांगितलं”
“खरं की खोटं”
“हो. ती आज आली होती. तिला भेटायचं होतं. माझ्याकडे तिची काही पत्रं होती. फोटो होते. ते तिला परत हवे होते. मी कधीतरी तिला ब्लॅकमेल करेन असं वाटलं. मी पत्रं जाळली पण तिचे फोटो आज परत दिले”
“तुला ते फोटो ईमेल करता आले असते ना?”
“स्वप्निल, त्यासाठी ते स्कॅन करावे लागले असते. एकेकाळी डिजिटल कॅमेरा नव्हते. निगेटीव्हवर डेव्हलपर केलेले जुने फोटो आठवतात?  तिला निगेटीव्हसकट दिलेत. पत्रं पण तिनं अकरावीबारावीत असताना लिहिलेली होती. ईमेल्स इझीली फॅब्रिकेटेड आहत असं सांगता येतं. पण हॅंड रिटन लेटर्स आर व्हेरी स्ट्रॉंग एव्हिडन्स, म्हणून तिनं परत मागितली.”
“तू इतके दिवस ती पत्रं जपून का ठेवलीस?”
“इडियट, आता तर सांगितलं ना जाळली म्हणून. ठेवून काय त्यांचं लोणचं घालणार होतो का? तुझ्या घरी सामान शिफ्ट करण्याआधी मी स्वत: जाळली. तिलाही तेच सांगितलं. कितीतरी वेळ तिचा विश्वास नव्हता, तुझी शपथ घेतली तरी नाही”
“ती किती वाजता आली आणि किती वाजता गेली? पत्रंफोटो देणंघेणं यासाठी एखादतास पुरेसा असावा. खाली सीक्युरीटी लॉगमध्ये तिनं लिहिलंय की ती साडेअकरा वाजता आली आणि चारवाजता परत गेली. पाच तास... दोन पिक्चर पाहिलेत का तुम्ही? केलंत काय?”
“स्वप्निल, तुला म्हणायचंय काय? अरे, बोलत बसलो होतो.  निधी इथे आली होती हे मी तुला सांगणारच होतो. आल्यापासून तू अपसेट दिसलीस म्हणून विषय काढला नाही. निधीनं मला स्वत:हून कॉल केला की मला भेटायचंय. आम्ही खरंतर माझ्या ऑफिसजवळ लंचसाठी भेटणार होतो. पण माझा पाय अशक्य दुखत होता. जिना उतरणं पॉसिबल नव्हतं, म्हणून मीच तिला सांगितलं की इथं ये. जे काय असेल ते आपण इथं बोलू. आय वॉज होपिंग...”
“व्हॉट, व्हॉट यु वेअर होपिंग? ती परत तुझ्यासोबत येईल? नवर्‍याला सोडून? गेली अनेक वर्षं तू जो काही हा खेळ चालवला आहेस तो तिच्या लग्नानंतरही परत चालू राहील? निधी तुला परत मिळेल. सांग ना. व्हॉट यु वेअर होपिंग? निधी निधी आणि निधी. त्याखेरीज काहीच नाही ना.... एकदा तरी माझा विचार केलास?”
“आवाज चढवू नकोस! शांतपणे मी काय सांगतोय ते ऐकून घे. मी तिला फोन केला नाही. मी तिला भेटायला बोलावलं नाही. मी तिला मेसेज केला नाही. माझ्याकडे तर तिचा युएसचा नंबर सुद्धा नव्हता.”
“मग तिनं तुला कसा फोन केला? तिच्याकडे तुझा नंबर कसा काय होता?”
“या अल्ला, बचाओ मुझे इस पागलसे. माझा गेली पाच वर्षं झाली हाच तर नंबर आहे. तुझ्यासारखा दर दोन महिन्यांनी याचा प्लान चांगला म्हणून तो नंबर आणि मग बिल जास्त आलं की अजून तिसराच नंबर असं मी आजवर कधी केलंय का? तिनं दोन तीन महिन्यांपूर्वी मला मेसेज केला... कसा आहेस? मी उत्तर दिलं ठिक आहे. थोडंफार कधीतरी जीटॉकवर चॅट केलं. दॅट्स इट.  त्यानंतर तिनं काल स्वत:हून सांगितलं की तिला भेटायचंय, कशासाठी ते सांगेना. जस्ट इट्स व्हेरी इम्पोर्टंट इतकंच म्हणाली. मी बाहेर भेटलो असतो, पण माझा पाय तुझ्यासमोर आहे. ती परवा परत युएसला जाईल, म्हणून म्हटलं. घरी ये.”
“माझ्या घरी?”
“तुझ्या घरी... सीरीयसली, गेली सहा महिने आपण एकत्र आहोत तेव्हा कधीही तू हे शब्द वापरले नाहीस, बर्‍याचदा आपलं घर. हेच तर म्हणत होतीस ना?”
माझा मोबाईल वाजत होता. “कुणाचा कॉल आहे बघ.”
“आईचा असेल, मी नंतर करेन”
“दिवाना हुआ बादल. ही रिंगटोन अझरभाईची आहे... त्याच्याशी बोल. आपण नंतर हे डिस्कशन करूया”
“यात डिस्कशन करण्यासारखं काहीच नाहीये. आफताब तू मला मूर्ख समजतोयस का? हे बघ, मी ही अपेक्षा कधीच केली नाही की तू निधीवर ज्या असोशीनं प्रेम केलंस त्याच पद्धतीने माझ्यावर करावंस. निधी तुझं पहिलं प्रेम होतं, पण जेव्हा तू माझ्यासोबत आहेस.. मी असंही म्हणत नाही की, माझ्यावर प्रेम करताना, पण तू माझ्यासोबत असताना तिला भेटणं मला का खटकणार नाही? तुझं माझ्यावर प्रेम नाही हे मला माहित आहे..”
“एक मिनिट, स्वप्निल! काय बहकल्यासारखं बोलतेस? मी निधीला भेटलो हे चुकलंच. ती ज्या क्षणी या घराच्या दारातून बाहेर पडली त्याक्षणी जाणवलं की मी काय चूक केली. ती इथे येणार हे मी तुला किमान फोनवर सांगायला हवं होतं. मी तुला फोन केलासुद्धा. पण तू उचलला नाहीस. आल्यापासून सांगितलं नाही, माझ्यात हिंमत नव्हती. तुला जर हे असं बाहेरून कूठून समजलं नसतं तरी मी आज ना उद्या तुला स्वत:हून सांगितलं असतं. माझ्या लाईफमधली अशी कुठलीही गोष्ट नाही जी मी तुझ्यापासून लपवून ठेवली असेन...”
“रीअली? गेले दोन आठवडे तू कांदिवलीमध्ये जातोस. तिथल्या बिल्डरकडून तुला मेल येतायत. तू तिथे फ्लॅट विकत घेणारेस... हे तू सांगितलंस मला? आं?? गेले महिनाभर तुझ्या वेब हिस्ट्रीमध्ये मला मॅट्रीमोनिअल साईट दिसतायत. तू मुस्लिम मॅट्रीमोनिअलवर रजिस्टर केलंस हे सांगितलंस तू मला?? त्यापैकी दोन मुलींचे तुला फोनही आले होते ना... अशी कुठलीही गोष्ट नाही जी मी तुझ्यापासून लपवली असेल.... हे तू सगळं मला सांगितलंस?”
“स्वप्निल, आता तू हिस्टेरीक होतेस. शांत बस. दोन मिनिटं, रडणं थांबव मी काय सांगतो ते ऐकून घे!”
“मला नाही ऐकायचं आफताब. ज्यावेळी मी प्रेग्नन्सीच्या भितीने अर्धमेली झाले होते तेव्हा तू काय म्हणालास, आपण निस्तरून घेऊ, एकदाही तुला वाटलं नाही की असं म्हणावं मी तुझ्यासोबत आहे. आपण...”
“आपण लग्न करू! एकत्र राहू, अख्खं आयुष्य. हेच म्हणायला हवं होतं ना? या शब्दांत म्हटलं नाही पण जे म्हटलं त्याचा अर्थ तू सोयीस्कर रीत्या काढतेस. आपण. एकत्र. हे दोन शब्द तुला त्या वाक्यात महत्त्वाचे नाहीत? स्वप्निल, झक मारो आपलं रिलेशनशिप, झक मारो निधी. पण जर तू... तू माझी बेस्ट फ्रेंड.. जर अशा कुठल्याही बाबतीत अडकली असशील, तर जरी ते बेबी माझं नसतं, तरीही मी तुझ्याशी लग्न केलं असतं! विचारलंही नसतं, की कुणाचं आहे. फक्त तुझ्यासाठी... यु नो, माझा धर्म मला ऍबॉर्शनची परवानगी देत नाही. धर्मामधल्या प्रत्येक गोष्टी मी पाळत नसेन, पण ज्या पाळतो त्या कट्टरपणेच पाळतो. अशावेळी, जर माझ्यामुळे तू गरोदर राहिलीस तर मी जबाबदारी झटकेन असं तुला का वाटतंय? स्वप्निल, मी अख्खं आयुष्य तुझ्यासोबत घालवायला तयार आहे...”
“तू खोटं बोलतोयस. केवळ आज हे प्रकरण तुझ्यवर शेकलंय म्हणून. अन्यथा, इतक्या दिवसांमध्ये एकदाही तू मला लग्नासाठी विचारलं नाहीस. किंबहुना, मी घरी आपल्या नात्याबद्दल सांगणार म्हटल्यानंतर तू रातोरात माझ्यामागे आलास आणि मला सांगू दिलं नाहीस. गोडगोड बोलून तू मला गप्प बसवत राहिलास. तुला माहित आहे की, जर माझ्या घरी आणि अझरभाईला समजलं तर तुला माझ्याशी लग्न करावंच लागेल. माझा बाप तुला धरून मांडवात आणेल याची तुला भिती होती आणि आहे. तुला माझ्यासोबत गमजा मारायच्या आहेत, पण लग्न करायचं नाही. बरोबर ना?”
“स्वप्निल, यतिनकाकाचे माझ्या घरावर इतके उपकार आहेत की त्यानं सांगितलं तर डोळे मिटून कड्यावरून खाली उडी मारेन. आठवतंय ना? अरिफची बॉडी ताब्यात घेण्यासाठी पैसे नव्हते. यतिनकाकाने रात्री अडीच वाजता अम्मीकडे पन्नास हजार.. त्याकाळी.. आणून दिले. अरिफची मय्यत त्यांच्या पैश्याने झाली. नंतर कितीहीवेळा ते पैसे परत केले तर त्यांनी घेतले नाहीत. अझरभाईला गावामध्ये त्यांनी उभा केलाय. त्यांच्या एका शब्दांवर लोकांनी भाईकडे कामे दिली. तुम तो जाने देओ, यतिन काकांनी त्यांची लुळीपांगळी मुलगी जरी दिली असती ना तरी लग्न केलं अस्तं.” तो किंचित हसला. “इतक्या मॊठ्या मालदार असामीच्या मुलीबरोबर तर नक्कीच.” तो दोन पावलं पुढे आला. चेह्र्‍यावर दुखर्‍या पायाची वेदना कसमसत उठली. “जस्ट किडींग. पण असा वेड्यासारखा विचार करू नकोस. निधी प्रकरण माझ्यासाठी संपलंय. आता केवळ तू आहेस. आणि तूच राहशील. मला कायम वाटायचं, की माझं निधीवर खूप प्रेम आहे, पण तुझ्यासोबत राहिल्यावर जाणवतंय की खरं प्रेम काय असतं. ऐक, आता मी काय सांगतो. निधीला तिनं काय चूक केली ते समजलंय. जातीमधला, ओळखीतला अरेंज मॅरेज करूनही ती सुखी नाही. हॅपी नाही. दोन तास इथं मला ती हेच सर्व सांगत होती. युएसमधला एकटेपणा, बाहेर जायची सोय नाही, एक्स्ट्रीम वेदर कंडीशन्स, सोशलायझिंगच्या नावापुरतंच मर्यादित फ्रेंड सर्कल वगैरे वगैरे. प्लस नवर्‍याचा जॉब खूप डिमांडिंग. व्हिजामुळे हिला काम करता येत नाही..नवर्‍याबरोबर फार पटत नाही म्हणाली”
“आफताब, आय रीअली डोंट केअर अबाऊट हर. दोन दिवसांपूर्वी मला गावात जेव्हा भेटली तेव्हा तर नवर्‍याबरोबर जाम खुश होती.  पण तिच्या मॅरीड लाईफशी मला देणंघेणं नाही. मला तिच्याबद्दल बोलायचंसुद्धा नाहीये. तू... मला फक्त तुझ्याकडून उत्तरं हवीत. एकीकडे म्हणतोस की, मी लग्न करेन. कधी हा प्रश्न मी विचारू का?”
“सध्या नाही, इतकंच उत्तर देईन.” तो अचानक तुटकपणे म्हणाला.
“धन्यवाद. मी तुझ्याशीच लग्न करेन, म्हणत एकदा धोका सहन केलाय परत तेच नकोय. तू इथून जा.”
“स्वप्निल, चल. जेवलीस की तुला बरं वाटेल. ऑफिसमधून आल्यापासून काही खाल्लं नाहीस. खिचडी लावू की हॉटेलमधून ऑर्डर करू?”
“मला भूक नाही.”
“भूक नसली तरी जेवणं कंपल्सरी आहे. मला नंतर पेन किलर्स गिळायच्यात, तेव्हा जेवून घे. मी कूकर लावतो”
“नको, तू बस, मी लावते.”
किचनमध्ये गेले तरी डोकं भणभणतच होतं. मघाशी अझरभाईचा फोन आला तेव्हा चिडून मी फोन सायलेंटवर टाकला होता. आता पाहिलं तर सात मिसकॉल्स होते. जादूचे दोन, आईचे तीन आणि चक्क आशिषचे चार. आता या दुखियारी आत्म्याला फोन करायला काय झालं म्हणून मी लगोलग त्याला फोन लावला.
“स्वप्निल, कधीचा फोन करतोय. आहेस कुठे?”
“घरीच आहे पण जरा बिझी होते. काय झालं?”
“आवाज का असा येतोय? काही प्रॉब्लेम आहे का?”
“काही नाही, जरा सर्दी आणि असंच. बोल ना”
मी फोनवर बोलत असताना आफताब किचनच्या दारापाशी येऊन उभा असल्याचं मला जाणवलं. आमच्या ऑफिसमध्ये यंदा दिवाळीला परत ट्रॅडिशनल ड्रेस करायचे होते. पण यंदा एकेकट्याने न करता जोडीनं करायचं ठरवलं होतं. तर आशिषला माझ्यासोबत पेअरिंग करायचं होतं. मी हो म्हणून सांगितलं. आपण मद्रासी किंवा कश्मीरी कपल करू असं तो म्हणाला. आशिषचा करपट रंग आणि माझं सफरचंदासारखं गोलमटोल शरीर पाहता, कश्मीरी कपल म्हणून गेलो तर ते लोक आमच्यावर अब्रू नुकसानीचा दावाबिवा ठोकायचे, त्यामुळे आपण मद्रासी कपल केलेलं बेस्ट. एकतर तिकडच्या हिरॉईन्स पण अशाच जाडया आणि आशिषचा रंग त्यांच्यामध्ये अगदी परफेक्ट. आईकडे काकूने आणलेली एक कांजीवरम होती, म्हणजे तोही प्रश्न नव्हता. पण खरंतर आशिषला केवळ त्यासाठीच बोलायचं नव्हतं, त्यानं आज बॉस मला कसा विनाकारण ओरडला आणि हा बंगाली परमार्थक किती घाण पॉलिटेक्स खेळतो हे त्याला सांगायचं होतं.
मी हे सर्व त्याच्याशी बोलत असताना आफताब माझ्या बाजूला येऊन उभा राहिला. त्यानंच तांदूळ धुतले, कांदे चिरले.  मी तरीही फोनवर बोलत राहिले. मग तो बाहेर गेला. जवळजवळ दहा मिनिटांनी मी फोन बंद केला तेव्हा कूकरची एक शिट्टी झाली होती. गॅस हळू करून मी बेडरूममध्ये येऊन बसले. तो मोबाईलवर काहीतरी टाईप करत होता.
मी आलेली बघताच त्यानं मोबाईलचा स्क्रीन लॉक केला. “आशिषचा फोन? काय म्हणत होता?”
“ते मी तुला का सांगू? काय संबंध?”
“बरं नको सांगूस. ऐक ना, भाईचा मेसेज होता. तू जरा प्लीज त्याला कॉल करशील. त्याला महत्त्वाचं काही बोलायचंय”
“मी त्याला मघाशी कॉल केलाय. त्याला बोलायला वेळ नव्हता, आता माझ्याकडे वेळ नाही.”
“अजून मूड खराब आहे का? स्वप्निल, छोड ना यार. तुझ्या गळ्याची शपथ, परत कधीही निधीला भेटणार नाही”
“मेसेजेस कर, फेसबूकवर  एकमेकांच्या फोटोला लाईक करा, पोक करा, गप्पा मारा. फक्त ती इथं आसपास नाही आणि म्हणून तुला जेव्हा कधी एखादीचं शरीर हवं होईल तेव्हा माझ्याजवळ ये. कारण, मी इथं फुकटात अव्हेलेबल आहे. मी मूर्ख तर आहेच, तुला मिठीत घ्यायला, तुझ्या प्रत्येक स्पर्शावर उसासायला तयार.”
“अतिशय चीप लेव्हलवर बोलतेस, हे तरी तुला समजतंय का? निधी इज ओवर फॉर् मी”
“तिच्या लग्नाच्यावेळी तू हेच म्हणाला होतास. पण मग कसा कुणास ठाऊक तुमचा कॉंटॅक्ट झाला आणि...”
“कसा कॉम्टॅक्ट होणार नाही? आपण साठच्या दशकांत नाही. दिस इज द एज ऑफ सोशल मीडीया. आपण एखाद्या व्यक्तीपासून कितीही  दूर पळालो तरीही ती व्यक्ती आपल्या आजूबाजूलाच असते. मी तिला फेसबूकवर शोधलं नाही... कॉमन फ्रेंड्समधे दिसत राहिली. कधीतरी अचानक फ्रेंड रीक्वेस्ट पाठवली. तिनं लगेच ऍक्सेप्ट केली. मग साधारण चॅटिंग केलं.. पण माझ्यावर विश्वास ठेव..  दिस इज ओव्हर.”
“माझा आता कशाहीवर विश्वास नाही..”
“ठिक आहे, नको ठेवूस. पण आता शांत झोप. उद्या सकाळी उठून चर्चा करूया. वाटलं तर खूप भांडूसुद्धा. माझं चुकलं असं तुला वाटत असेल तर मला तू म्हणशील ती शिक्षा मान्य आहे. फक्त एक सोडून. तू आणि मी वेगळं व्हायचं नाहीये..”
“एकत्र राहून धोका दिलेला मला सहन होणार नाही. आफताब...”
“मी यतीन नाही. मी कितीही फ्लर्ट आहे असं तुला वाटत असलं तरी मी प्रत्यक्षामध्ये माझ्या प्रत्येक नात्याबद्दल इतकाच सीरीयस आहे. तुझ्याबाबतीत तर जास्तच. नशीबाने दर वेळी माझे फासे उलटे फेकलेत. यावेळी हे फासे मला हवे तसेच पडायला हवेत. यु आर प्रेशस. मी तुला गमवणार नाही. आय विल नॉट स्क्रू दिस रिलेशनशिप...” हे वाक्य तो आधी कुणाला म्हणाला? कुणाबद्दल म्हणाला? मी विचारलं नाही. केवळ मान खाली घालून हुंदके देत राहिले. “चल,  जेव आणि झोप”
मी डोळे पुसत कसेबसे चार घास खाल्ले. त्यानेच भरवले खरंतर. मला सध्या काहीही सुचत नव्हतं. तो मला काहीतरी समजावत होता, पण संध्याकाळपासून रडून डोकं दुखायला लागलं होतं. विचित्ररीत्या भिरभिरल्यासारखं फीलिंग येत राहिलं. “आय नीड अ ड्रींक” मी त्याला सांगितलं.
“अजिबात नाही. भांडलो म्हणून प्यायची सवय लावू नकोस. आयुष्यभर सोबत राहणार, आयुष्यभर भांडणार तेव्हा प्रत्येक वेळी...”
“आयुष्यभर मी तुला माझ्या नजरेसमोर दुसर्‍या बाईबरोबर नाही बघू शकणार”
“भांडायला तेच एक कारण असतं का? आणि, नाही मी तुला सोडून कुठे जात... कितीवेळा सांगू? ते मघाशी बडबडलीस, कांदिवली साईडला फ्लॅट घेतोय ते आपल्यासाठीच. अख्खं लाईफ आपण वन बीएचकेमध्ये काढू शकत नाही. मोठा फ्लॅट हवा, तुला आधी सांगितलं नाही, कारण माझंच अजून ठरत नाहीय. सेंट्रल लाईन तुलामला दोघांनाही नको, हार्बर लाईन तुला बेस्ट, मला वेस्टर्न लाईन पण शाळा वगैरे सोयी वेस्टर्नला चांगल्या आहेत...असं अजून फक्त विचार करतोय. आता बूक केला तर पझेशन येईपर्यंत दोन तीन वर्षं जातील. तोपर्यंत आप्ण अजून सेट होऊ. तुला नंतर सांगणारच होतो.”
त्याहीक्षणी मला आफताबच्या गालावर जाऊन ओठ ठेवावेसे वाटले तर त्यात चूक काय... शाळा वगैरे सोयींचा विचार!!!  
“आणि ते मॅट्रीमोनियलवर रजिस्ट्रेशन?”
“ताई, अझरभाईंसाठी केलंय. ते स्वत: तर मुलगी बघत नाहीत तर किमान मला बघू देत. त्याच्या लाईफचं गाडं सेट झाल्याखरीज मी माझा विचार नाही करू शकत. म्हणून तर इतके दिवस तुला विचारायचं थांबलोय. त्याला मी सांगूही शकत नाही...तुझ्यामाझ्याबद्दल. स्वप्नील, त्या रात्री माझ्यामुळे त्याचं लग्न मोडलंय... मी ते सुधारल्याखेरीज माझा संसार मांडू शकत नाही.. पण असो. आता झोप. रात्र खूप झालीये. उद्या बोलू”
त्या रात्री जर आफताबनं सर्वात मॊठी चूक काही केली असेल तर ती म्हणजे, मला किमान एक पेगदेखील घेऊ दिला नाही. मी किमान गाढ झोपले असते... रात्रीचे दोन अडीच वाजले असावेत, मला जाग आली.  तशी मला रोज रात्रीच येते, बाथरूमला जाऊन येऊन पाणी पिणे आणि मग परत येऊन झोपणे इतकाच कार्यक्रम. मला माझ्या या घराची इतकी सवय झाली होती की, लाईट लावायची देखील आवश्यकता नसायची. अंधारातून मी या घराचा कोपरानकोपरा फिरू शकत होते. आज जाग आली, तेव्हा बाजूला आफताब नव्हता. इतक्या रात्रीचा तोही बाथरूमला गेला असेल असं वाटलं पण कुठलाच लाईट चालू नव्हता...
मी अंधारातच उठून हॉलमध्ये आले. तो समोरच्या खुर्चीवर अंधारात बसला होता. कानाला मोबाईल. अतिशय हळू आवाजात तो बोलत होता. “प्लीज ऐकून घे... हो मान्य आहे, पण यापुढे या नंबरवर कॉल करू नकोस. स्वप्नीलला समजतं.. ती फोन चेक करते.... पासवर्ड वगैरेची गरज नाही.. पण आता...”
संध्याकाळी रजिस्टरवर पाहिलेलं नाव. मी फोन नंबर डायल केल्यानंतर आलेला तिचा आवाज. त्याने स्वत:हून कबूल करणं की तीच इथं आली होती. या सर्वांपेक्षा आता मला आलेला संताप फार फार वेगळा होता. एका निमिषार्धात माझा पुतळा झाला. मी कोण आहे, काय करतेय, याचं काहीही भान उरलं नाही. खरंतर त्याला हाक मारायची होती, त्याला विचारायचं होतं की इतका वेळ माझ्यासोबत आयुष्यभराच्या कमिटमेंटचे इतके गोडवे गाणारा कोण आणि आत्ता माझ्या नकळत फोनवर तिच्याशी बोलणारा कोण....
कदाचित मी आल्याची चाहूल त्याला लागली असावी. त्यानं मागे वळून पाहिलं आणि फोन बंद केला.
“स्वप्नील! तू? आय मीन... सॉरी. निधीचा कॉल होता म्हणून मी घेतला. इतक्या रात्री... अर्जंट बोलायचंय असा तिचाच मेसेज होता...”
“मी गेली अख्खी संध्याकाळ तुझं बोलणं ऐकतेय, आणि फसतेय. आता नाही. आफताब, खरंच जा. प्लीज जा, माझ्यावर उपकार म्हणून जा. माझ्यावर प्रेम असलं तर जा. मी हे नाही सहन करू शकत... मी कदाचित निधी नसेन, पण मी निधीची रीप्लेसमेंट नाही... मी सेकंड हॅंड माल नाही... प्लीज... हात जोडते... पण आता हे खेळ पुरे कर... तू तिच्याशिवाय इतर कुणाहीसोबत कधीच राहणार नाहीस... तो तुझा वीकनेस आहे पण तुझ्या या वीकनेसपायी... मी माझ्या आयुष्यामध्ये इतका प्रचंड मोठा पराभव सहज स्विकारू शकत नाही..” मी रडत भेकत कशीतरी  बोलले असणार.
“स्वप्निल, तिनं मला कॉल केलाय. मला म्हणाली आठ वाजता का फोन केला होतास.. म्हटलं मी केलाच नाहीये... त्यावरून इतका वेळ बोलत होतो. तू घरी आल्यापासून मी तिला कॉल केलाय का? इन फ़ॅक्ट तिला आता फोनवर हेच सांगत होतो की यापुढे फोन करू नकोस.”
“या नंबरवर फोन करू नकोस... ऐकलंय मी ते... म्हणजे, दुसर्‍या नंबरवर फोन कर.. असंच ना? हे माझ्यासाठी असह्य आहे”
“सॉरी, खरंच स्वप्निल, मनापासून सॉरी..”
“तुझे सॉरी नेऊन घाल तिकडे खड्ड्यात. आय डोंट केअर. तुला एकदा सांगितलेलं समजलं नाही का? चालता हो. हरामखोर!!! माझ्या घरात राहून. माझ्यावर प्रेमाची नाटकं करून दुसर्‍या पोरीबरोबर फोनवर गमज्या मारतोस.... तुला लाज कशी वाटत नाही रे हरामी”
“स्वप्निल, आवाज कमी आणि शिव्या नकोय”
“का? शिव्या का नको? तू माझ्या डोळ्यांदेखत  मला फसवतोस. वर ही अपेक्षा की मी त्याला फसवणूक म्हणूसुद्धा नये. आज ज्यावेळी मी कन्फ़्रंट केलं तेव्हा लग्नाचे गोड गोड स्वप्नं दाखवतोस. इतके दिवस जे कधी बोलला नाहीस. तुझं निधीवर प्रेम होतं, आहे आणि राहील. मला त्याच्याशी देणंघेणं नाही. पण माझ्यावर प्रेम करत असताना फक्त माझ्यावर.... मी कुणाहीसोबत शेअर करणार नाही... किमान माझा पुरूष तरी.. नेमकं तेच तुझ्याकडून जमणार नाही.... म्हणून तू निघून जा.. मला तुझं तोंड बघायचं नाहीये. हरामी साला...”
“ओके, फाईन. पण यापुढे एक शब्द बोलायचा नाहीस. आव्वाज बंद. मला शिव्या नकोत. हरामी नाहीये. बापाचं नाव आहे माझ्याकडे. तुझ्या बापाइतका श्रीमंत नसेल तो, पण किमान रंडीबाज नव्हता. कळलं... आता बोलायचं नाही. जातो.” त्यानंतर पाचव्या मिनीटाला आफताब माझ्या घराबाहेर पडला. सोबत केवळ त्याचा मोबाईल, चार्जर, वॉलेट आणि लॅपटॉपची बॅग. जिन्यावरून उतरताना त्याला पाय उचलवत नव्हता तरी तो बाहेर पडला. मी त्याला थांबवलं नाही. तो कपडे बदलत असताना थांबवलं नाही. चार्जर काढून घेत असताना थांबवलं नाही. दार उघडून तो बाहेर पडला तेव्हा थांबवलं नाही. इतक्या रात्री तो कूठे आणि कसा जाईल याचा विचार करूनही मी त्याला थांबवलं नाही.

त्यावेळी घड्याळामध्ये रात्रीचे पावणेतीन वाजले होते.

(क्रमश:) 

Saturday, 18 February 2017

रहे ना रहे हम (भाग २४)




“काय करतोयस?” आश्चर्याचा पहिला धक्का ओसरल्यावर मी कसंबसं विचारलं. झाडांमध्ये सगळं गचपणी झालेलं. त्यात रात्रभर पाऊस पडलेला. दोघांच्या या झटापटीमध्ये फांद्यांच्या पानापानांवर असलेलं पाणी सगळं खाली टपाटपा सांडलेलं. तेच पाणी माझ्य अंगाखांद्यावर.
त्यानं उत्तर दिलं नाही, परत मला तितक्याच जोरात जवळ खेचलं. इतके दिवस मी आफताबसोबत राहिले होते. इतक्यांदा सेक्स केला होता, पण त्या प्रत्येक वेळी त्याचा अलवारपणे उलगडत जाणारा प्रणय आवडायचा. हा मात्र एकदम रानटी दांडगट. त्याचे दोन्ही हात माझ्या मानेवर होते, ओठ माझ्या ओठांवर. इतकं घट्ट पकडलं होतं की..
अखेर सर्व शक्ती पणाला लावून मी त्याला दूर केलं.
“मॅड झालायंस का?”
“घरात चल ना” तो परत माझा हात धरत म्हणाला. रात्रभराच्या जागरणानं तारवटलेले डोळे, विस्कटलेले केस.
“अजिबात नाही. आई वाट बघतेय. आणि हे काय चालवलं आहेस? गल्लीत कुणी पाहिलं म्हणजे..”
“बघू देत ना, एकतर मी कविताकडून निरोप पाठवला, इकडे येऊ नकोस तरी आलीस मग..आता पनिशमेंट”
“कुणाला समजलं तर.”
“तोच तर तुझा प्लान आहे ना? आय मीन, मुंबईत तर मला म्हणालीस की, आईला मी सर्व सांगणार आहे.. म्हणून तर मी रातोरात आलो”
“म्हणजे? मी आईला सांगणार आहे, प्रात्यक्षिक नाही करून दाखवायचंय!! ”
“इडियट. समजा, तू घरी सांगितलं आणि यतिनकाकाने एकदम अमरिश पुरी मोड ऑन केला आणि तुला मुंबईला परत पाठवलंच नाही तर.. म्हणून मी आलोय, दोघं मिळून काय ते सांगू”
“माझा बाबा असं काही करेल असं मला वाटत नाही. पण जर चुकूनमाकून आईनं तुला आणि मला असं पाहिलं अस्तं तर काही खरं नाही. मेलोच समज!”
“असं म्हणजे कसं?” तो परत मला जवळ ओढत म्हणाला. “तू काल घरातून बाहेर पडलीस आणि एकदम एकटा झालो. गेल्या कित्येक महिन्यांत असा एकटा कधी राहिलोच नव्हतो. तुझ्याशिवाय...”
“रोज आपण ऑफिसला जातो तेव्हा वेगवेगळे असतोच की”
माझ्या डोळ्यांत थेट बघत तो म्हणाला, “बट दिस इज डिफ़रंट. काल अगदीच राहवलं नाही, म्हणून तुझ्या मागोमाग कार घेऊन निघालो”
“कुठे पार्क केलीस? मला कशी दिसली नाही.”
“च्यायला तुला त्या कारचीच काळजी भारी. तुलाच दिसू नये म्हणून साठ्येअंकलच्या बंगल्यामागे नेऊन लावली. खरंतर तुला घरी येऊन सरप्राईझ देणार होतो. पण तुलाच फार घाई. सरळ इकडे आलीस.”
“इथं तुझ्याशी गप्पा मारत बसले तर आईच शोधत येईल. अझरभाई नाहिये का?”
“त्यानं अर्ध्या गावाच्या मांडवांच्या इलेक्ट्रिकचं काम घेतलंय, आज दिवसभर तो काय येत नाही, म्हणूनच सांगतोय. घरात चल.. उरलेलं काम तिकडं पूर्ण करू”
मी त्याचा हात सोडला. “फटके देईन. हा काय तुझा उतावळेपणा. नवीन आहोत का आपण एकमेकांना? काल रात्री तर केलंय की”
“काय?”
“काय?”
“काय केलंय.. सांग ना. डीटेलमध्ये”
“मी आता निघतेय. कवीताला पाठवून देते. ती फुलं घेऊन येईल. तुझा हा वेडेपणा बास. मी घरी आईला आज काही बोलणार नाही. कारण दिवसभर पाहुणे येत असतील. पण उद्या सकाळी मी सांगणार आहे. तेव्हा तू ये. आईला जे काय डीटेलमध्ये सांगायचंय ते सांगायला.”
“मग ताई, माझी एक रीक्वेस्ट ऐकाल का? तुमच्या आईबाबांना सांगण्याआधी प्लीज आधी आपण जरा अझरभाईला बोलूया का?”
“तू सांग ना, मी माझ्या घरी सांगेन. तू तुझ्या घरी सांग”
“ऍज इफ़, अझर तुझा काहीच लागत नाहीस. तासन्तास त्याच्यासोबत जीटॉकवर गप्पा मारतेस... माझ्याघरी आणि तुझ्याघरी म्हणे. अजिबात नाही. उद्या सकाळी अझरभाईला सांगू.. मग तिघं मिळून यतिनकाकांना. उसके बाद जो होगा सो देखा जायेगा”
“आय डोण्ट बीलीव्ह दिस, माझ्या घरी सांगण्यासाठी इतका उत्सुक कसा काय झालायस? इतके दिवस तर या रिलेशनशिपला तुला नावही द्यायचं नव्हतं... मग आता अचानक असं काय झालं की... तू नक्की आफताब आहेस का? की काल मी इकडे आल्यावर मुंबईवर एलियन्सनी हल्ला केला आणि तुझं रूप घेतलं.”
“अमेरिकन सीरीयल बघून ना तुझा दिमाग खराब झायलाय”
“तुझी भाषाही बदलली. काय झालंय काय? लेट मी वॉर्न यु, तुला माझा बाबा माहित आहे ना? त्याला जर हे समजलं तर गोष्ट अधेमध्ये थांबणार नाही. लग्नापर्यंत जाईल. तुझी तयारी आहे ना?”
“इतकी सीरीयस का होतेस?”
“कारण, तुझ्या आणी माझ्या रिलेशनशिपमधले आधीच झोल”
“त्याबद्दल आता बोलून उपयोग नाही. तो भूतकाळ आहे. विसरायलाच हवा. तू आणि मी दोघांनीही फक्त आपल्या आजकडे लक्ष द्यायला हवंय. तुझा आणि माझा एकत्र असलेला आज. उद्या काय होईल याची चिंता न करता आणि काल काय झालं याची पर्वा न करता!”
“मी जरा टीव्हीवर न्युज बघून येऊ का? खरंच एलियन्सनी हल्ला केलेला आहे. किती चेंज झालायस”
“चल ना, घरात! दाखवतो तोच आफताब आहे की नाही. सगळीकडून चेक करून घे.”
“चालू झाला का परत चावटपणा. मी आता खरंच निघते” इतकावेळ निघते निघते म्हणूनही मी तिथंच थांबले होते. आता मात्र खरंच वळाले. “दुपारी घरी येशीलच!”
“उद्या सांगाणार आहेस ना?” तो एकदम गडबडून म्हणाला. “की आज दुपारी?”
“जेवायला ये. आज कविता उकडीचे मोदक करतेय. तू आलेला समजलं की आई बोलवेलच. म्हणून आधीच सांगून ठेवतेय”
मी झाडाची फांदी वर उचलून बाहेर पडले तेव्हा त्याने परत माझ्या मानेवर त्याचे ओठ ठेवले. “आय लव्ह यु!” इतक्या दिवसांत त्यानं पहिल्यांदा उच्चारलेलं हे वाक्य!
याहून जास्त रोमॅंटिक काय असू शकतं का? असतं याहूनही रोमॅंटिक काहीतरी या जगामध्ये असतं...
मी निघाल्यावर त्याने हसत गुणगुणत म्हटलेलं... “आसान है जाना महफ़िल से.. हो कैसे जाओगे निकल कर दिल से...ओ दिलबर दिल तो कहे तेरी राहो को रोक लू मै..
आई बिरहा की रात अब बतलादे क्या करू मै..”
>>>>>> 

घरी आले तेव्हा भटजी आलेले होते. माझी अंघोळ अजून झालेली नसल्याने मी ताबडतोब माझ्या बाथरूममध्ये गेले. आईला मी फुलं आणली की नाहीत याचा पत्ताच नव्हता. आईला तसा बराच गोष्टींचा पत्ता नव्हता- ते एक बरंच झालं म्हणा. मघाशी इतक्या दांडगाईनं त्याने त्याचे ओठ लावले होते की मानेवर व्रण उठला होता. तरी बरं, न्हायले म्हणून केस मोकळे सोडले होते. आईला तो दिसल्याबरोबर (दिसणार कसा नाही. बागेमध्येच केव्हाचा कोयती घेऊन कापाकापी करत होता) त्याला जेवायला बोलावलं. अझरभाईला पण तिनंच फोन केला.
पूजा, आरती वगैरे सर्व होऊन  जेवायला तसा उशीरच झाला. बाबा आणि अझर अगदी जेवायच्या वेळेला आले. गणपतीला नैवेद्याला म्हणून उकडीचे मोदक केलेले. एरवी घरात कुणीच फारसं आवडीनं मोदक खात नाही, अपवाद फक्त अझरचा. त्याला आवडतात म्हणून असं नाही पण वेगन झाल्यापासून फार कमी गोडाचे ओर्जिनल पदार्थ खाता यायचे. बाकी, नाहीतर दुधाऐवजी कणीक वगैरे उपद्व्याप करा. त्यात उकडीचे मोदक फार आधीपासून आवडीचे. आईला ते मोदक नीट वळता येत नाहीत. त्यामुळे आमच्याकडे कविताच ते काम करते. मला गोडाचं फारसं काही आवडत नाही, त्यामुळे नैवेद्यापुरता ताटात एक घेतला तरी बास. लहानपणी आई म्हणायची की मोदक खाल्ले की बुद्धी वाढते. सध्या बुद्धी  इतकी वाढली की मोदक खाल्ल्यावर नक्की वजन वाढणार हे समजलं होतं. माझी वजनवाढ हा गेल्या दोन वर्षांतला जरा महत्त्वाचा मुद्दा बनला होता. बीएससीनंतर माझं वजन जरा आटोक्यात आलं होतं. एमएससीला तर मी एकदम स्लिम ट्रीम वगैरे झाले होते पण नोकरीला लागल्यापासून परत ग्राम ग्राम वाढत  चालले होते. (यावर आफताबचा पीजे अशीच वाढलीस तर ग्रामपंचायतीची नगर परिषद होशील हां!)
जेवताना आम्ही दोघे तसे शांत होतो.  “ऑफिसला एकच दिवस सुट्टी होती. खूप दिवसांत गावी आलो नव्हतो म्हणून दोन दिवस सुट्टी काढली” असं आफताबनं सांगितलं. त्यावर आईनं मला “बघ तो सुट्टी काढून का होईना पण घरी येतो. नाहीतर तू महाराणी. अजिब्बात घरी यायला नको. काय असतं गं मुंबईत एवढं?” असा टोमणा मारला.
“तिकडे असेल कुणी त्यांचे प्रेमळ वगैरे” बाबा कशाला गप बसेल.  आल्यापासून विनाकारण मला चिडवत होता.
“उगाच काही बाबा. ऑफिसांत काम असतं. नवीन नोकरी आहे. वाटेल तश्या सुट्या घेता येत नाहीत. या आफताबचं काय... एक नोकरी गेली तर दुसर्‍या हजार मिळतील. आमच्यासारखा सामान्य एमएससी थोडीच आहे. चार्टर्ड अकाऊंटंट आहे” जुन्या काळी जेवल्यानंतर  पानांचं तबक फिरवायचे तसे आम्ही टोमण्यांचं तबक फिरवत होतो.
“नवीन नोकरी असली तरी तुला शनिवार रविवार सुट्टी आहे की.  माझ्यासारखं ऑफिसातलं उरलेलं काम घरी आणून निस्तरत बसावं लागत नाही.”
“माहिताय किती काम करतोस! अर्धावेळ तर फेसबूकावर असतोस”
“मी फेसबूकावर कितीवेळ आहे हे तुला समजत म्हणजे तू कितीवेळ असतेस गं ऑनलाईन” आता टोमण्यांचं टेबल टेनिस चालू झालं.
“मी ऑनलाईन कशाला असायला पाहिजे... मला काय...” आफताबनं एक भुवई उचलून माझ्याकडे पाहिलं. सुदैवानं मी आणि तो बडबडायला लागल्यावर आईबाबाचं लक्ष नव्हतं. “दिवसांतून सतत दिसतोस ऑनलाईन म्हणून म्हटलं” मी बाजू सावरून घेतली. तो गालात हसला. मीपण.
“काकी, मला परत जायचंय. दोन तीन ठिकाणी साईटवर चक्कर टाकून येतो. आफताब, तू येणार आहेस का?” जेवण झाल्यावर अझरभाईनं विचारलं.
“नाही, मी घरी जाऊन झोपेन. रात्रभर ड्राईव्ह करत आलोय”
अझर आणि आफताब घरी गेल्यावर मी आणि आई गप्पा मारत बसलो. म्हणजे, मी सोफ्यावर लोळत होते आणि आई घरामध्ये काहीबाही आवरत होती. सोबतीला नातेवाईकांमध्ये कुणाचं काय झालं. सागरदादाच्या बायकोचे काही किस्से, माझ्या मामानं नवीन घर बांधलं पण वास्तुशांतीला आईला बोलावलं नाही असे कायबाय किस्से चालू होते. मी ऐकून घ्यायचं काम करत होते, खूप दिवसांनी आई बोलतेय हेच मला भारी वाटत होतं. बाबा परत बाहेर गेला होता. सार्वजनिक गणपतींचं काहीतरी काम बघायला.
दुपारी चारनंतर गणपती बघायला कोण कोण येणार म्हणून आईनं मला हल्याहल्या करत उठवलं. मीच चहा केलेला बघून आईला खूप आश्चर्य वाटलं. “काये ना, आठवतं का? बारावीच्या अभ्यासाला मला पहाटे उठवून चहा करायला लावायचीस. तुझा तू करून घे म्हटलं की राग यायचा, आता एकदम बदललीस हो”
बारावी ते आज! खरंच मी किती बदलले माझं मलाच कळेना. अचानक मोबाईलवर मेसेज आला. आधीवाटलं आपल्याच हीरोचा असणार, पण प्रत्यक्षात हीरोच्या दादाचा होता. “दोन मिनिटं घरी येतेस?” म्हणजे बहुतेक हीरो दादाचा फोन घेऊन मेसेजामेसेजी करत असणार. मी काहीच उत्तर दिलं नाही. थोड्यावेळानं आमच्या घराचं गेट वाजलं. कोण आलं म्हणून बघायला बाहेर गेले तर अझरभाई उभा.
“मेसेज पाहिला नाहीस का?”
“तूच केला होतास का? मला वाटलं की..”
“ते बादशहा चारपाच मोदक खाऊन साखरेच्या कोमामध्ये पोचलेत. संध्याकाळपर्यंत डोळे उघडणार नाहीत.. एनीवेज, तुला मेसेज केला होता कारण तुझ्याशी थोडं बोलायचं होतं”
“बोल ना. घरात तरी ये”
“घरात नको. तूच बाहेर ये” गेटमधून मी बाहेर गेले. एकंदरीत अझरभाई बराचसा गंभीर दिसत होता. कधी नव्हे ते त्याचं असं किंचित रागवल्यासारखं बोलणं ऐकून मला जरा भितीच वाटली होती.
“काय झालं?”
“कधीपासून चालू आहे?”
“काय?”
“मी काय विचारतोय ते तुला नीट माहितीये, तेव्हा सरळपणे उत्तर दे. हे सारं कधीपासून चालू आहे?”
“ग्रेट. आफताबनं तुला सांगितलं!”

“तो मला काहीही बोलला नाहीये, पण जर तुम्ही दोघं समोर असताना.. एकमेकांकडे बघत असताना जर मला इतकी सिंपल गोष्ट समजली नाही तर लानत है मुझपे” एकदम अझरभाई हसला. त्याच्या इतर कुठल्याही वागण्यासारखं त्याचं हसूही तितकंच मृदू, संयत. पण हसताना त्याचे डोळे मात्र विलक्षण चमकायचे.
“आफताब तुला सर्व सांगणार आहे, त्याच्याआधी मी सांगितलं तर तो उगाच चिडेल. पण गेल्या सहा महिन्यांपासून आम्ही एकत्र आहोत. तुझ्यापासून किंवा माझ्या घरच्यांपासून लपवून ठेवायचं नव्हतं, पण खरं सांगायची हिंमत नव्हती”
“आफताब मला घाबरतो हे एकवेळ मान्य करेन. पण तू आणि मी रोज इतक्या गप्पा मारत अस्ताना एकदाही बोलली नाहीस! यु शूड बी अ सीक्रेट कीपर”
“तुला मान्य आहे ना?”
“काय? तुमचं रिलेशनशिप! मला मान्य असल्यानसल्याने काय फरक पडतो? हां, मी खुश आहे, कारण आफताबला तुझ्यासारखी मुलगी मिळतेय. त्याच्या काही गर्लफ्रेंड्स  बघताना मलाच त्याची काळजी वाटली होती, पण तू, त्याच्यासाठी परफेक्ट आहेस. दोघं अगदी सेम आहात”
“जादू, हे कायपण. मी आणि आफताब. जगाच्या दोन टोकांवर आहोत. जरा तरी सेम आहोत का? तो एकदम पढाकू, स्कॉलर आणि मी ही अशी. फारसा अभ्यास न करणारी. तो सीरीअस. मी एकदम...”
“खुशमिजाज. पण हे सर्व खूप वरवरचं आहे. आतमध्ये, जिथे आपला आत्मा असतो तिथे तुम्ही दोघं सेम आहात. तुझ्यात आणि त्याच्यात काहीच फरक नाही. स्वभाव वेगळे असतील, पण तुम्ही आतमधून अगदी एकसारखे आहात. हीच गोष्ट मला फार खटकतेय स्वप्निल”
“खटकतेय? आता तर तू म्हणालास की या रिलेशनशिप्मध्ये”
“मला प्रॉब्लेम नाहीये. आय ऍम हॅपी फ़ॉर बोथ ऑफ यु, पण त्याचवेळी, स्वप्निल. बी केअरफ़ुल. वाटतं तितकं सोपं नाहीये. कुठलंच नातं सोपं नसतं, पण तू आणि आफताब, दोघंही एकाच सुंभाचे पीळ आहात. त्याला नाती खूप सहज साधी वाटतात, त्यामधले कॉम्प्लेक्सिटी त्याला नको हवी असते. ज्यावेळी गोष्ट त्याच्या मनासारखी चालू असते तोपर्यंत त्याला काहीच वाटत नाही. मनाविरूद्ध काही घडलं की, तो समजून घेणे, समोरच्याचंमत विचारात घेणे वगिअरे करण्यापेक्षा सरळ नातं तोडतो. इतके दिवस त्यानं एका नात्याला अक्षरश: फूटबॉलसारखं खेळताना आपण पाहिलंय.”
“तो त्याचा भूतकाळ झाला”
“पण माणूस तोच आहे ना? स्वप्निल, मी तुला घाबरवत नाहीये, फक्त धोक्याची सूचना देतोय. दोघांनाही इतकं चांगलं ओळखतो. आणि हे सर्व त्याला सांगितलं तर तो ऐकून घेणार नाही, पण तू ऐकशील, समजून घेशील. तितका समजूतदारपणा तुझ्याकडे आहे! हाच समजूतदारपणा कायम ठेव. हे नातंजर तुला सक्सेसफुल करायचं असेल तर दरवेळी तडजोड तुलाच करावी लागेल. तू आडमुठेपणा दाखवलास तर त्याच्याकडून तडजोड होणार नाही”
माझ्या आणि आफताबच्या नात्याचं इतकं लख्ख प्रतिबिंब दाखवणं जादूला कसं जमलं माहित नाही. पण त्यादिवधी दुपारी माझ्या घरासमोर उभं राहून त्यानं मला माझं भविष्य दाखवलं. दुर्दैव इतकंच की त्याचा हा सल्ला त्या रात्री मात्र माझ्या स्मरणांत बिल्कुल आला नाही. जर आला असता, तर आज मी आणि आफताब एकत्र असतो का? हू नोज!
>>>
दुसर्‍या दिवशी दुपारी गणपती विसर्जन झाल्यावर आफताब मुंबईला निघणार होता, मी रात्रीच्या ट्रेनने. तर त्यानं निघायच्या आधी आईबाबाला भेटायला यायचं आणि मग आम्ही आमच्या बाबतीत सांगायचं असं ठरलं होतं. पण नशीबाचे फासे परत एकदा फेकले गेले आणि पहाटे पाच वाजता आमच्या घरचा फोन वाजला.
अर्ध्यातासापूर्वी आजी गेली होती. रात्री तिच्या बेडरूममधून अवाज आला म्हणून काकू उठून गेली, पण ऍंब्युलन्स वगैरे बोलवेपर्यंत ती गेली होती. मॅसिव्ह  हार्ट ऍटॅक. काका आणि काकी स्वत: डॉक्टर असूनही काही करू शकले नाहीत. सगळीच समीकरणं धडाधडा बदलली. बाबानं त्याच्या दुकानामधल्या दोन कामगारांना घरी बोलावलं. लगोलग गणपती विसर्जनाला नेला. आईनं बॅगा भरल्या आणि आम्ही तासाभरामध्ये तर मुंबईकडे निघालो. काका म्हणाला होता, होईल तितक्या लवकर या. जास्त वेळ ठेवता येणार नाहीये. मला तर काहीच सुचत नव्हतं. बाबानं अझरला फोन करून आम्ही निघत असल्याचं कळवलं होतं. मी आफताबला मेसेज टाकला.
आमची गाडी हायवेवरून तीस किमी पुढे गेल्यावर त्याचं उत्तर आलं. मग बराच वेळ मेसेजवर बोलत राहिलो. आता आमचं सांगणं वगिअरे बाबी फार क्षुल्लक होत्या. आई तर फोन आल्यापासून रडत होती. बाबा रडत नसला तरी शॉकमध्ये हमखास होता.
आजीचं वय तसं फार नव्हतं, शिवाय तिला तसा काही फारसा आजारही नव्हता. मला आठवतं तशी माझी आजी फार टाकटूकीनं रहायची. स्वत:ची, स्वत:च्या आरोग्याची तिनं कायम काळजी घेतली. आईचं आणि तिचं फारसं पटायचं नाही, म्हणून ती काकूकडे राहायची. काकूचं आणि तिचंही तसं फारसं पटायचं नाही, पण काकू दिवसभर घराबाहेर असल्यानं वादावादीला टाईम जरा कमी मिळायचा, हाच एक फायदा. शिवाय सागर साहिल शाळेतून आल्यवर त्यांना आजी सांभाळायची. आमच्याकडे काय, आई कायमच घरी! माझं आणि आजीचं तसं फारसं सख्य नह्वतंच. एक तर मी मुलगी. ती पण अशी अशक्त आणि सारखी आजारी पडणारी. आईबाबानं फारच लाडावून ठेवलेली. आली की, मला काहीनाकाही तरी टोचून बोलायची, मला गाडी घेऊन दिली, कंप्युटर घेऊन दिला तरी  तिला आवडायचं  नाही. मुलीच्य अजातीला कशाला हवेत असले नखरे असं सरळ म्हणून दाखवायची. त्यावर आई म्हणायची, तुम्हाला मुलगी नाही ना, मग तुम्हाल अकसं कळणार?
पण आजी गेल्याचं दु:ख मला झालंच. माझे आजोबा बाबा लहान असतानाच गेले. आज्जीनेच दोघा मुलांना एकहाती वाढवलं. काका तर मुंबईमध्ये जाऊन डॉक्टर झाला. बाबा जास्त शिकला नाही पण किमान पैसा कमावता झाला. आज्जीने कुठल्याही नातेवाईकांची मदत न घेता हे सगळं केलं होतं. त्याकाळामध्ये एकट्या बाईनं आमच्या छोट्याशा गावामध्ये इतकं सारं करून दाखवणे सोपं खचितच नव्हतं. मला या बाबतीत आजीचा फार अभिमान वाटतो.
आम्ही काकाकडे जाईस्तोवत सर्व तयारी झाली होती. बाबा मोठा, म्हणून त्याच्यासाठी सगळे थांबले होते. घरी पोचल्या पोचल्या रडण्याचा एक एपिसोड झाला, मला रडू आलं नाही तरीही वाईट वाटलंच. साहिलदादा सागरदादापैकी कुणीही येण्यासारखं नव्हतं, त्यामुळे नातवंड अशी मीच एकटी. आम्ही पोचल्यावर लगेच हर्स बाहेर पडली, आणि स्मशानांत गेली. त्यांना कदाचित दुपारच्या गणपती विसर्जनाचं ट्राफिक लागलं अस्तं म्हणून त्यांनी जरा घाई केली. मी पाहिलेला हा दुसरा मृत्यू. अरिफभाईलातर मी गेल्यागेल्या पाहिलं होतं. झोपी गेल्यासारखाच तो दिसत होता. नंतर हॉस्पिटलमधून घरी आणला तेव्हा त्याचा चेहरा पाहण्याची हिंमत नव्हती.
 आज्जीला मात्र मी नीट पाहिलंच नाही, इतकी सर्वांची घाई चालू होती. तिचा म्हातारा सुरकुतलेला चेहरा ओघळला होता. डोळे बंद होते, जिभेवर तुळशीचं पान ठेवलं होतं, ओठांचे कोन एरवी सतत मुडपलेले असायचे, आज ते निसटले होते. तिला आम्ही येण्याआधीच अंघोळ घालून बांधलं होतं. आपल्यासमोर जे काही आहे, ते सर्व काही म्हणजे आज्जी नव्हे, हे अगदी मनोमन पटत होतं. आज्जी गेली आणि उरलंय ते फक्त तिचं पार्थिव. सकाळी घरामध्ये एका पार्थिव मूर्तीच्या छातीला हात लावून “प्राणप्रतिष्ठापना” केली होती. पण असं खरंच शक्य असतं का? अस्तं तर माणसं आपल्यापासून दुरावलीच का असती ना? आज्जी गेली हेच एक सत्य, बाकी सर्व आपल्याच शब्दंचे बुडबुडे.
आज्जीचं सर्व आटोपून दोन दिवसांनी आईबाबा गावी परत गेले. परत जाताना पनवेलच्या फ्लॅटवर थोडावेळ थांबले. तेव्हा आफताब ऑफिसमध्ये होता. आम्ही येणार माह्हित असल्याने त्यानं त्याचं सामान काढून ठेवलं होतं. गेले दोन तीन दिवस आमचं बोल्णं केवळ मेसेजांवर चालत होतं.

आईबाबाला आमच्याबद्दल सांगायचं मात्र राहूनच गेलं. खरंतर सांगायला हवं होतं, पण बाबा मन:स्थितीमध्ये नव्हता, अजून महिन्यादोन महिन्यांनी सांगू असं मीच आफताबला सुचवलं. एक मात्र होतं की, आम्ही त्यांना केवळ “आम्ही एकत्र राहतोय” हे सांगणार होतो. लग्नाबिग्नाचा विचार अजूनही केला नव्हता. म्हणजे... आफताबला करायचा नव्हता.
>>>>>>>


आमचं नातं एका अतिशय सुंदर पाऊलवाटेवर येऊन थांबल्यासारखं होतं. त्याला मी हवी होते, मला तो हवा होता. जगामधली कुठलीही गोष्ट मी त्याच्यासोबत शेअर करू शकत होते. एरवी त्यानं इतर कुणालाही सांगण्याची सुतराम शक्यता नसलेल्या गोष्टी तो मला सांगत होता. इतके दिवस मला वाटायचं की प्रेमात पडणं म्हणजे केवळ एखादी व्यक्ती आवडणं, ती हवीहवीशी वाटणं. पण आफताब माझ्या घरी आल्यापासून वाटायला लागलं की प्रेमात पडणं ही काय एकाच वेळी घडणारी लीनीअर प्रोसेस नाही. तुम्ही त्याच व्यक्तीच्या प्रेमात वारंवार पडू शकता. मी तर रोज एकदा नव्यानं आफताबच्या प्रेमात पडत होते. गेल्या सात वर्षांच्या मैत्रीमधला आफताब आणि आता माझ्या समोर असलेला आफताब हे दोघंजणू भिन्नच होते. माझा मित्र असलेला आफताब अतिशय शांत, गंभीर, पुस्तकी आणि खडूस होता, पण आता जाणवलं की तो किती मस्तीखोर, मजेदार आणि अधीर आहे. त्याच्या वागण्याची ही रासवट बाजू मला पहिल्यांदाच समजली होती. तरीही क्षणोक्षणी जाणवायचं की त्याला माझी किती काळजी आहे.. त्यानं मला माझीसुद्धा परत एकदा नव्यानं ओळख करून दिली. केदारनंतर मला वाटलं नव्हतं की मी परत कुणाहीवर इतकं जीव ओतून प्रेम करू शकेन. आफताबवर मी केवळ जीव ओतून प्रेम केलं नाही तर सगळं आयुष्य पणाला लावता येईल इतका जुगार खेळले.
यामध्ये त्याचं काय मत होतं? हे मी त्याला कधीच विचारलं नाही. आमच्यामध्ये जे काही चालू आहे ते केवळ शारिरीक लेव्हलवरती आहे की, इमोशनली पण तो माझ्यामध्ये गुंतलाय हे मला माहित नव्हतं. नकाराच्या शक्यतेपेक्षाही जर त्यानं नकार दिलाच तर माझ्या उद्धवस्ततेचं काय... हा विचार अधिक भेडसावत होता. परिणामी आहे हेच चालू द्यावं! तो माझ्यासोबत, माझ्या कुशीत आहे याहून अधिक काही अपेक्षा नव्हतीच.
गेले दोन चार दिवस चुकल्याचुकल्यासारखं वाटत होतं. एरवी अगदी वेळेवर येणारे माझे पीरीयड्स दोन तीन दिवस झाले तरी आले नव्हते. वारंवार मागच्या महिन्याचं कॅलेंडर पेज उघडून मी नक्की तीच तारीख होती का ते चेक करत होते. जरी प्रोटेक्टेड सेक्स असला तरी त्याहीमध्ये रिस्क असू शकते की. पण तसं काही घडेल असं कधी वाटलं मात्र नव्हतं. ऑफिसमध्ये कामात लक्ष लागत नव्हतं, दर अर्ध्यातासानं वाटायच, काहीतरी ओलं लागतंय! पण बाथरूममध्ये जाऊन चेक केलं की मामला क्लीअर असायचा. माझ्या बाजूला बसलेल्या देबजानीनं विचारलंसुद्धा “पेट खराब है क्या? कितनी बार लू जा रही है!” काय करावं ते सुचत नव्हतं. आफताब कामानिमित्त दिल्लीला गेला होता. अजून दोन दिवसांनी परत आला असता, तोपर्यंत मी काय करावं! इतके दिवस एकत्र राहणं, सेक्स, मज्जा इतकंच वाटत होतं. या कॉम्प्लीकेशनची कधी कल्पनाच केली नाही.
नेटवर गूगलमध्ये काहीबाही माहिती वाचत राहिले, पीरीयड्स लवकर यावेत म्हणून दिलेले काही अघोरी उपाय वाचले. पीरीयड्स उशीरा येण्याची प्रेग्नन्सी व्यतिरीक्त काही कारणं असतात तीपण वाचली पण मनाचं समाधान काही होईना, आजचा एक दिवस वाट बघायची, आणि उद्या डॉक्टरकडे जायचं. त्याआधी होम प्रेग्नन्सी टेस्ट करून बघायचं असं मनाशी ठरवलं. माझ्या घराच्या आजूबाजूला  कुणी गायनॅक नव्हत्या, आजूबाजूच्या दोन मेडीकलमध्ये विचारलं तर त्यांच्याकडे प्रेग्नन्सीकिट नव्हते.
उद्या गावामधल्या मोठ्या मेडीकलमध्ये जाऊन आणावे लागणार. च्यायला, हा एक वैतागच. रात्री नेहमीप्रमाणेच आफताबचा फोन आला, ही त्याची रोजची सवय. कामासाठी गावाबाहेर गेला की, डिनरला गेलं की मला कॉल लावणार. मग रात्री त्याचे किंवा माझे डोळे गपापा होईपर्यंत गप्पा मारणार. हा माणूस तासंतास माझ्याशी गप्पा मारू शकतो यावर माझा कित्येकदा विश्वास बसायचा नाही. इकडतिकडच्या चिक्कार गप्पा मारल्या. पण त्याला या प्रॉब्लेमबद्दल कसं सांगावं ते कळेना. समोर असला असता तर पटकन सांगता आलं अस्तं.
“काय झालं? जास्त बोलत नाहीस? टीव्हीवर सलमानखानचा पिक्चर लागलाय का?”
“नाही रे, तू सांगतोयस तेच ऐकतेय. परत कधी येणारेस?”
“उद्या संध्याकाळची फ्लाईट आहे, पण घरी पोचेपर्यंत रात्रच होईल. एअरपोर्टपासून पनवेल म्हणजे अल्मोस्ट तीन जिल्हे ओलांडून यायचंय मला”
“लवकर ये, आय मिस यु”
“ओहो. क्या बात है. आज एकदम मिसिंग वगैरे! इतना सेंटी तो मैने तुम्हे कभी नही देखा” तो चिडवत म्हणाला. एरवी मी त्याला उलटं काहीतरी चिडवलं अस्तं, पण आज मूड नव्हता. काहीतरी अशाच गप्पा मारून फोन ठेवून दिला.
दुसर्‍या दिवशी सकाळपर्यंत पीरीयड्स येतील असं वाटत होतं. किंचित पोटात दुखत पण होतं. मला नक्की कशाचं टेन्शन आलं होतं तेच समजत नव्हतं. जर मी गेली सहा महिने एका माणसाबरोबर रेग्युलर सेक्स करतेय, तर ही घटना घडू शकेल असं मला आधीच का वाटलं नाही. प्रोटेक्शनची जबाबदारी त्याच्यावर सोपवण्याऐवजी मी पिल्स का सुरू केल्या नाहीत. त्याच्या अधीरतेमुळे काही धसमुसळेपणा घडला असेल आणि जर प्रेग्नन्सी असेल तर...
इतकावेळ केवळ पीरीयड्स आले नाहीत याचंच टेन्शन इतकं होतं की मी या तर मग... चा विचार केलाच नव्हता.  केदारसोबत माझं लग्न मोडायला (च्यायला, लग्न कसलं! अफेअर मोडायला! निधी करते ते लग्न आणि आपण करतो ते लफडं!!) मेजर कारण म्हणजे माझी रीप्रॉडक्टिव्ह हेल्थमध्ये लोचा असण्याची शक्यता हेच होतं. इतर मुलींपेक्षा उशीरा आलेले पीरीयड्स, त्याच्यासोबत सेक्स करूनसुद्धा काही न होणं आणि भरीसभर म्हणून माझ्या आईची हेल्थ कॉम्प्लिकेशन्स. त्यावेळेला मला जे काही ऐकायला लागलं त्यावरून मी स्वत:लाच “मां बनना” वगैरे गोष्टींपासून स्वत:ला तोडलं होतं. मी आणि केदारने स्वप्नरंजन करताना आपल्या मुलांची नावं काय ठेवायची इथपासून ते कुठल्या शाळेत घालायचं हे सर्व ठरवलं होतं पण नंतर मीच एकटीनं ठरवलं की आपण काय त्या तसल्या वाटेला जायचंच नाही.. गेल्या चार पाच वर्षांत माझे पीरीयड्स एकदम रेग्युलर झाले होते. २८ ची सायकल एका दिवसासाठीही मोडली नव्हती. पण नेमकं याच महिन्यांत इतका उशीर!! सुन बैरी बलम सच बोल रे इब्ब क्या होगा!!  

इन फॅक्ट हे नातं दोघांचं नव्हतं, माझं एकटीचंच तर होतं.. मग आता काय? प्रयत्न करूनही मला या प्रश्नाचं उत्तर मिळत नव्हतं. उत्तर माहित नव्हतं असं नाही. ऍबॉर्शन, किंवा त्याच्यासोबत लग्न करणं किंवा एकटीनं कुमारी माता म्हणून जगणं. पर्याय समोर दिसत होते, पण निवडता मात्र येत नव्हते.
ऑफिसमधला दुसरा दिवसही असाच टेन्शनमध्ये गेला. ते होम प्रेग्नन्सी किट मिळाले नाहीतच. एकूणच टेन्शन म्हणा किंवा सायकोलॉजिकल इफेक्ट म्हणा किंवा अजून काही पण संध्याकाळी माझे पाय एकदम दुखायला लागले. गेल्या अनेक वर्षांत असे दुखले नव्हते. मळमळायला पण लागलं. घरी आले, थोडंसं सरबत घेऊन पडून राहिले. अर्ध्या तासात भाडभाड उलटी झाली. डोकं जाम धरलेलं. आता सगळी लक्षणं बरोबर जमून आली. सगळं अंग कचाकचा ओरडत होतं, तरीही पीसीवर धूम अगेनचं गाणं लावलं. तासभर दणादणा नाचून झाल्यावर परत एकदा उलटी झाली. तोपर्यंत पोळीवाल्या काकू आल्या होत्या. त्यांना आफताबपुरत्या पोळ्या लाटायला सांगून, माझ्यासाठी खिचडी करवून घेतली. रात्री साडेआठवाजता एकदाचा लेटमार्क म्हणून का होईना पण रेड मार्क आला. प्रेग्नन्सी वगैरे विचारांनी माझं डोकं इतकं आऊट झालं होतं की मला जबरदस्त ऍसीडीटी झाली आहे हेच मला लक्षात आलं नव्हतं. आणि मग टेन्शनला टेन्शन वाढत जाऊन सगळाच घोळ झाला  होता.

रात्री आफताब आला तेव्हा मी पीसीवर पिक्चर बघत जागत बसले होते. त्याला यातलं काहीही सांगाय्चं नाही हे मी स्वत:शीच ठरवलं होतं. काय खुळाबाई होते. पार ऍबॉर्शन आणि लग्नापर्यंत सर्व विचार करून आले होते. सगळाच चर्खमूपणाचा दरबार.

तरीही तो समोर आल्यावर त्यादिवशी मला रडू आलं. अगदी न ठरवता रडू आलं. त्यानं कारण विचारल्यावर सगळंसगळं सांगितलं. गेल्या दोन दिवसांची तगमग, टेन्शन, माझ्या विचारांची गाडी. सगळंसगळं.
अखेर तो म्हणाला, “स्वप्निल, मला एक फोन करता आला नाही का?”
“तू तिथं दिल्लीमध्ये काय करणार होतास?”
“लगेच निघून आलो असतो. आय नो व्हॉट यु हॅव गॉन थ्रू! इट्स नॉट इझी. यापुढे असं काहीही असेल तर प्लीज माझ्यासोबत लगेच शेअर कर. काही झालं तरी आपण निस्तरून घेऊ”
मी त्याच्या खांद्यावर डोकं ठेवून रडत राहिले. पण दोन गोष्टी क्लीअर झाल्या. यापुढेही हे नातं असंच बिनानावाचं आणि बिनाफ्युचरचं चालू राहील. आणि काहीही झालं तरी आपण निस्तरून घेऊ. निस्तरून. सो नेक्स्ट टाईम जर खरोखर माझे पीरीयड्स प्रेग्नन्सीमुळे लेट झाले तर आपण निस्तरून घेऊ. लग्न करणं वगैरे काही नाही. आपण निस्तरून घेऊ.
अखेर हे नातं केवळ निस्तरायच्याच लायकीचं आहे!
>>>>> 

अर्थात हे इतकं आणि असा कडवटपणा कायमच होता अशातला भाग नाही.  आफताब माझ्यासोबत जवळजवळ दीड वर्षं राहिला. त्याच्या निधीव्यतिरीक्त असलेल्या अफेअर्समधली ही सर्वात जास्त दीर्घकालीन भानगड. सोबत राहिलेल्यानंतर नातं कितीही फिजिकल लेव्हलपुरतंच मर्यादित असलं तरी काहीतरी इमोशनल लोचा होणार. त्यात मी आणि आफताब लव्हर्स होण्याआधी पासून मित्र होतो. तसंपण जर ही केवळ माझी आणि आफताबच्या लव्ह्स्टोरीची गाथा असती तर मी प्रत्येक किस्सानकिस्सा लिहत बसले असते. पण अनफ़ॉर्च्युनेटली ही केवळ लव्हस्टोरी नाहीये. आयुष्य नावाची भानगड कधीच केवळ आणि केवळ लव्हस्टोरी नसते. सो लेट्स गेट बॅक टू माय स्टोरी.
ऑफिसमध्ये एका रिपोर्टसाठी मला बराच ओरडा बसला होता. खरंतर मी माझ्या बाजूनं रिपोर्ट अगदी क्लीअर लिहिला होता, पण माझ्या सीनीअरने त्याच चेंजेस केले आणि तसाच रिपोर्ट पुढे पाठवला. चेंजेस म्हणजे बाबाने ग्रामरसुद्धा चेक केलं नव्हतं. सर्वात जास्त राग आला की, चुका याच्या आणि ओरडा बस्ला मला!
ऑफिसमधून बाहेर पडताना नेहमीसारखा आईला फोन केला. तर तिनं उचलला नाही. घरच्या लॅम्डलाईनवर फोन केला तर नाहीच, मग दुकानामध्ये असेल म्हणून तिथे फोन केला तर तिथे आई बाबा दोघंही नव्हते. बाबांच्या मोबाईलवर फोन केला.
फोनवर कुण्या अनोळखी बाईचा आवाज होता. “कोण हवंय?”
“मी स्वप्निल बोलतेय” फोनवरून त्या बाईने “तुमच्यासाठी फोन आहे” अशी हाक मारली. पलिकडून “कुणाचा आहे गं संध्या?” असं मला स्पष्ट ऐकू आलं, म्हणजे ही फोनवर बोलणारी बाई म्हणजे... माझ्या बाबाची रखैल. आधीच झालेल्या चिडचिडीमध्ये अजूनच चिडचिड, मी फोन बंद करणार होते तेवढ्यात फोनवर बाबाचा आवाज आला.
“काय रे पिल्या?”
“आई कुठाय?” डोळ्यांत येणारं पाणी कसंबसं अडवत मी विचारलं.
“गावामध्ये ते काय नवीन क्लब चालू झालाय ना तिथे गेली असेल. मोबाईलवर फोन करना”
मी फोन कट केला. मला पुढे बोलायचंच नव्हतं. आई घरात नव्हती, दुकानातही नव्हती. आणि बाबा त्या बाईकडे गेलेला होता. घड्याळानं साडेपाचचा काटा गाठायची वाट बघत होते, पण तितका वेळ काढवेना. सरळ बॉसला काहीतरी इमर्जन्सी आल्याचं सांगितलं आणि घरी निघाले.
पण वाईट घटना कधीच सुट्यासुट्या घडत नाहीत. एकसलग घडतात.
स्टेशनवरून रिक्षा करून घरी आले. ट्रेनमधूनच आफताबला दोन तीनदा फोन लावला. त्यानं उचलला नाही. तो आज घरीच होता. दोन दिवसांपूर्वी धावत ट्रेन पकडायला जाताना त्याचा घोटा मुरगळला होता. कालपर्यंत तर चांगला सुजला होता म्हणून घरीच होता. आज सकाळी कार घेऊन ऑफिसला जायचा त्याचा विचार होता, तो मीच हाणून पाडला. “वर्क फॉम होम कर नाहीतर निवांत झोप” अशी सक्त वॉर्निंग देऊन.
बिल्डींगच्या गेटमध्ये आले तर वॉचमनने मला हाक मारली. “मॅडम, तुमचं कूरीअर आलंय”
“माझं? काय कूरीअर?”
“साहेबांच्या नावाने आहे, पण मघाशी कूरीअरवाला आला तेव्हा साहेब म्हणाले की मलाखाली उतरता येणार नाही, म्हणून तो इथेच पॅकेज ठेवून गेलाय” म्हणजे एक तर याची पुस्तकं असणार किंवा ऑफिसची काही कागदपत्रं.
“साहेबांचा पाय दुखतोय, म्हणून ते खाली आले नसतील. कूरीअरवाल्याला तीन जिने चढायला काय धाड भरली होती?”
“ते आता आपण कसं बोल्णार? साहेब म्हणाले की मॅडम वर येताना आणतील. देऊ का?”
वॉचमन ते कूरीअर आणायला लगेच गेला, बहुतेक इथं वॉचमन केबिनमध्ये ठेवण्याऐवजी त्यानं स्वत:च्या खोलीमध्ये सुरक्षित ठेवलं असावं. तो येईपर्यंत मी उगा इकडेतिकडे बघत बसले. समोर व्हीजीटर्स वही पडली होती. सहज त्यावरून नजर फिरवली तर माझ्या फ्लॅट नंबरसमोर एक एंट्री दिसली. दुपारी साडेबारा. एक्झिट साडेचार. नाव होतं. सायली तुषार.
निधीच्या नवर्‍याचं नाव तुषार होतं, आणि त्यानं लग्नानंतर तिचं नाव बदलून सायली ठेवलं होतं.
 (क्रमश:)