Thursday, 22 February 2018

ये रास्ते है प्यारके (भाग २ )




संजू:
नालायक!! माकुरल्या!!
एक मिनिट हां! एकच मिनिट. काय म्हणाला हा माणूस?
ही माझी आणि संजीवनीची लव्ह स्टोरी नाही. आयचा घो!!
आईच्यान, कधीतरी ना या माणसाला धरून हाणलाच पाहिजे. प्लीज तुम्ही लोकांनी याच्यावर जास्त विश्वासबिश्वास टाकू नका हां. मी एकदा भावनेच्या भरात याच्यावर विश्वास टाकला आणि मला नोकरी गमवायची पाळी आली. ओके. ही जरा अतिशयोक्तीच झाली, कन्सिडरिंग द फ़ॅक्ट की, मीच राजिनामा दिला. पण ती फार पुढची गोष्ट.  
लव्हस्टोरी नाही म्हणे!! हा पक्का पीआरवाला माणूस आहे. तुमच्यासारख्यांना गुंगवून ठेवायला काय वाट्टेल ते खोटं बोलेल. माझ्याशी तर कायमच बोलत राहिलाय... त्यामुळे त्याच्या कुठल्याच गोष्टीवर माझा अणूरेणूइतकाही विश्वास नाही..
सच्ची बात हीच की ही केवळ लव्हस्टोरी आहे. माझी आणि मिहिरची. फक्त आमच्या दोघांचीच नाही. कदाचित तेजूचीही. कदाचित हरीशची पण. शायना आणि निखिलचीपण. आणि हो, लेट्स नॉट फरगेट द व्हिलन... माझी आणि अभिषेकची. खरंतर या स्टेजला येईपर्यंत मी आणि अभिषेक ऑलरेडी हिस्ट्री झालोय. पण तरीही, यु नेव्हर नो. आणि लास्ट बट नॉट द लीस्ट... ही स्टोरी अजून कुणाची लव्हस्टोरी असो वा नसो. जतिन आणि सेजलची नक्कीच आहे. इतकी वर्षं एकमेकांसोबत काढल्यानंतर ही दोघं जेव्हा परत (एकमेकांच्याच) प्रेमात पडले ती गोष्ट खरंच खूप क्युट आहे.
सांगणार. मी या सर्व लव्हस्टोरीज निवांतपणे सांगणारे!
पण आधी जरा या अधाशी माणसाकडे एकवार बघून घेते. आता ऑफिसमध्ये प्रिंटरजवळ उभं राहून माझ्याकडे डोळं फाडून फाडून बघतच होता. मनाची नाही तर जनाची म्हणून केबिनमध्ये तर गेला. पण तिथून लगेच पाचव्या मिनीटाला परत माझ्या डेस्ककडे आलाय.
महिन्याभराचा उपास केल्यानंतर समोर वडापाव आल्यावर एखाद्याचे डोळे कसे लखलखतील, तसे डोळे. पण  चेहर्‍यावर आव एकदम कामात बिझी असल्यासारखा. वैतागलेला. हातात काहीबाही खरडलेला कागद.
तो कागद आता माझ्या कीबोर्डावर टाकलाय.
“मिस पाटील, प्लीज या कालच्या मीटिंगच्या नोट्स आहेत. मिनिट्स बनवून ईमेल करा” मी हात पुढं करून तो कागद उचलला. गेली साडेतीन वर्षं मी मिटिंगच्या नोट्स माझ्या मोबाईलवरच घेते. कागदी कपट्यांवर नाही. अशावेळी हा समोरचा स्वत:ला युएस रीटर्न समजणारा माणूस हे असले कागद घेऊन वावरतोय. काही बोलायच्या आधी मी तो कागद वाचण्याचा प्रयत्न केला. कुठच्या भाषेत लिहिला होता कोण जाणे... इतकं वाईट अक्षर तर तेजूचं पण नाही. अर्थात तेजूचं अक्षर वाईट असं कुणी म्हणत नाही. तिच्यासमोर तरी. आम्हाला आमची जान अजूनतरी प्यारी आहे. पन यानं लिवलंय खयच्या भाषेत? तमिळ की  चायनीझ?

त्यानं काही न बोलता तो कागद माझ्या हातातून खसकावून घेतला. आणि उलटा करून माझ्या हाती दिला. ओह. इंग्रजी लिहिलं होतं, मी कागद उलटा उचलला होता. पण मग कीबोर्डवर टाकताना सरळ टाकायचा ना!
“हीनासोबत नेक्स्ट मीटिंगला तुम्हीही सोबत या” मिस्टर खडूसपंत म्हणाले. अरे वा! चक्क आमंत्रण वगैरे आता बहुतेक नेक्स्ट इमेलच्या खाली “मेलेसाथ मीटिंगमे जलूल जलूल आना” असं लिहून पुढे चार-पाच कच्च्या बच्च्यांची नावं लिहिणार बहुतेक हा हीरो हिरालाल.
“माझी गरज आहे?”
“अर्थात, इतके दिवस हे अकाऊंट तुम्हीच सांभाळताय.” आता यानंतर हा माणूस “आताही तुम्हालाच सांभाळायचंय” असं म्हणेल असं जर तुम्हाला वाटलं असेल तर या पानावरचं पहिलं वाक्य परत एकदा वाचा. त्याऐवजी हिरो हिरालाल म्हणाला. “आता मी सांभाळेन, बट यु कॅन हेल्प मी”
मी एक भुवई उंचावत त्याच्याकडे पाहिलं.
त्यानं डोळा मारला.
आं!!! त्यानं चक्क मला डोळा मारला. तोंडानं सतत मिस पाटील, मिस संजीवनी आणि अहोजाहो आणि परफ़ेक्ट जण्टलमनगिरी. आता बह्र ऑफिसमध्ये कुणाचंही लक्ष नसताना त्यानं डोळा मारला.  
यावर मी काहीही रीएक्शन देण्याआधीच माझ्या डेस्ककडे आचरटशिरोमणी व्होल्डमार्ट आला.  

व्होल्डेमार्ट आमचा स्पोर्ट्स पीआर बघतो. सध्या त्या भागात काही नवीन क्लायंट्स नाहीत त्यामुळे जिकडे रीसोर्सची गरज तिकडे व्होल्डमार्ट शिफ़्ट होतो. सध्या त्याची साडेसाती चालू आहे, त्यामुळे तो तेजूच्या टीममध्ये आहे.
जाताजाता: त्याला व्होल्डमार्ट हे नावही तेजूनंच दिलंय. खरंतर पूर्वी ते नाव ही हू मस्ट नॉट बी नेम्ड असं लांबलचक होतं. कारण त्याचं नाव आम्ही घेऊ शकत नाही. कारण सांगेन कधीतरी. सध्या नको.
व्होल्डमार्ट आल्याबरोबर हिरो हिरालाल माझ्या डेस्कवरून बाजूला सरकला. मी माझी नजर स्क्रीनकडे वळवली. कीबोर्डवर बोटं सरासर टाईप करायला लागली. “मिनिट्स किती मिनिटांत पाठवाल?”
याच्यासारखे याचे पीजे पण टुकार आहेत.
“तासादोन तासांत पाठवेन” मी स्क्रीनवरची नजर न वळवता उत्तर दिलं. तो त्याच्या केबिनमध्ये निघून गेला.
“हिरालाल चक्क तुझ्याजवळ आला?” व्होल्डमार्टनं विचारलं.
“काय म्हणालास?” बोटं कीबोर्डवर. नजर स्क्रीनवर. पण मेंदूच्या प्रोजेक्टरवर हिरो हिरालालचा क्लोजप.
“साला आम्हाला काय बोलासांगायचं असेल तर केबिनमध्ये बोलावून घेतो. तुझ्याकडे कशाला आल्ता?”
“लव्ह लेटर द्यायला.” मी डेस्कजवळचा कागद त्याच्याकडे दिला.
“तू काल आलीस ना? एका दिवसांत प्यार हो गया आणि इजहार पण?” व्होल्डमार्टकडे एकूणातच जरा चक्कलअ कमी आहे. “एवढुसं लव्ह लेटर? त्यापेक्षा सरळ व्हॉट्सऍपवर मेसेज टाकायचा.”
“जा ना!” मी त्याला उगाच चिडवत म्हटलं. “काहीतरी काम कर. उगा पिडू नकोस” तो त्याच्या डेस्ककडे निघून गेला तेव्हा मी समोरची वर्ड फाईल सेव्ह केली. आणि स्क्रीनवरच्या घड्याळात पाहिलं. साडेचार मिनीटं. मला मिनिट्स बनवायला लागलेला टाईम. अर्थात मी ते आता लगेच मेल करणार नाही. ऑफिशीअली मी अजून तोच रिपोट करतेय, आणि प्रत्यक्षात तासभर आता माझा स्वत:चा टाईमपास टाईम!
मघाशी व्होल्डमार्टनं डेस्कवर ठेवलेला कागद मी परत उचलला.  मिस्टर मिहिर जैन कर्सिव्ह एकदम नेटकं लिहितात. कुठलाही शहाणा माणूस मीटिंगमध्ये जसे डूडल्स काढत बसतो, तसेच यानेपण काढले होते. कागदाच्या एका कोपर्‍यात दोन छोटेसे गुलाब. हिरालालची चित्रकला छान होती. अक्षरही मस्त होतं. त्याच्यासारखंच सेक्सी.
खडूस, आखडू, कुजकट, खवचट आणि बराचसा बॉसी तर आहेच, पण मिस्टर मिहिर जैन प्रचंड म्हणजे प्रचंड सेक्सी पण आहेच.  
रहमानला हाक मारून एक कप चहा आणायला सांगितलं. कानात हेडफोन्स लावले आणि म्युझिक फोल्डरमधून “फूल तुम्हे भेजा है खतमे” गाणं! चीझी. आय नो. काय फरक पडतो!! आपल्याला कुठं खरोखरचं त्याच्या प्रेमात पडायचंय. खासकरून सध्या ताजा ताजा प्रेमभंगाचा अनुभव गाठीला असताना.  
>>>>>

मिहिर:
प्लीज, असल्या गाढवकामांसाठी आम्ही ही एजन्सी चालवत नाहीये. या मार्केटिंग कॅम्पेनचा नक्की काय परिणाम होईल याचा तुम्हाला साधा विचार करता येत नसेल तर... आम्ही काय इथं तुमची धुणी धुवत बसायचंय का?”
तेजस्विनी पाटील. फ़ुल्ल ऑन तोफबाजी मोड चालू. समोर जानम ज्वेलर्सच्या मार्केटिंग आणि इण्टर्नल पीआरचे दोन्ही मॅनेजर गप्पगार बसलेले. बोलण्यासाठी मध्ये कुठे विराम मिळेल तर ते बोलतील ना. मी त्यांच्यासमोर शांत बसलोय.
 “हे” तेजस्विनीनं हातामधली फाईल टेबलावर टाकली. “ऑनलाईन हॅशटॅग आणि ट्विटर पोस्ट्स हजाराच्या वर गेलेत. तेवढ्याचे मी प्रिन्ट आऊट घेत बसले नाही. तुम्हाला ईमेल केलेत. पण हे” समोरच्या फाईलवर दोनदा बोटांनी टॅप टॅप करत.. “ब्लॉगर्स ऍन्ड सोशल मीडीया इन्फ़्लुएन्सर्स आर नॉट हॅपी. इन फॅक्ट हा ट्रेण्ड जर अजून दोन-तीन दिवस चालू राहिला तर मेनस्ट्रीम मीडीयाही यात उतरेल. देन इट्स लिटरली नॉट माय रीस्पॉन्सिबिलिटी.” दोन्ही हात हवेत उडवत.
मार्केटिंग मॅनेजरनं किंचित घसा खाकरला. “आम्ही ऑलरेडी बिल बोर्ड्स उतरवलेत. नाऊ इट विल डाय डाऊन”
तेजस्विनी हसली. “सीरीयसली मिस्टर शर्मा. जरा दोन हजार अठरामध्ये या. लेट मी एनलाईटन यु, एकदा का कुठलीही गोष्ट इंटरनेटवर आली की ती कधीच मरत नाही. अमर होऊन जाते. अजून दहा वर्षांनीही जेव्हा कधी “बॅकफायर झालेल्या ऍड कॅम्पेन” म्हणून कुणी जर्नलिस्ट फ़्रेशर कंपायलेशन आर्टिकल लिहिल ना... तेव्हा त्त्यात तुमची ही कॅम्पेन नक्कीच असेल. बिल बोर्ड्स उतरवून काही उपयोग होणार नाहीये.”
तेजस्विनी कॉन्टॅक्ट् लेन्स वापरते. तिच्या डोळ्यांत उडणार्‍या संतापाने हे लेन्सेस वितळून जातील का याची मला खरंतर आता भिती वाटते.
“देन व्हॉट डू यु सजेस्ट?” मिस्टर शर्मांनी पहिल्यांदा काहीतरी शहाणपणाचं वाक्य उच्चारलंय. तेजस्विनी चिडकी आहे, संतापी आहे पण त्याचबरोबर ती ब्रिलियण्टही आहे. जानम ज्वेलर्सनी आठवड्याभरापूर्वी नवीन ऍड कॅंपेन आणलीये. काहीतरी अरेंज मॅरेज आणि चॉइस ऑफ़ ज्वेलरीच्या लाईन्सवर. एकूण काम एकदम टॉप क्लास केलं होतं, पण बेसिक मेसेज होता की, दुल्हनला एक वेळ नवरा निवडायचा चॉइस नसेल पण लग्नामधली स्वत:ची ज्वेलरी निवडायचा चॉइस नक्कीच आहे.
यप्प! दॅट वॉज द ऍड कॅम्पेन. साऊण्ड्स स्टुपिड. पण त्यांनी आम्हाला यावर आधी कन्सल्ट केलंच नव्हतं. पेपरामध्ये जॅकेट ऍड्स गेल्या. शहरभर बिल बोर्ड्स लागले, आणि सोशल मीडीयावर आग लागली. गेल्या चोवीस तासांमध्ये “जानमपॅट्रेआर्की” हा हॅशटॅग चालू झाला होता. सुरूवातीला मुंबई मध्येच चालू झालेला हा हॅशटॅग आता नॅशनल इण्टरनॅशनल लेव्हलपर्यंत गेला होता. काल रात्री तर एका अमेरिकन वेबसाईटने ही स्टोरी रन केली.
हे तेजस्विनीचं अकाऊंट. आपल्याकडे त्यांचं केवळ सोशल मीडीया पीआर आहे. मेनस्ट्रीम मीडीया ते स्वत:च इंटर्नली बघतात. हा समोर मान खाली घालून बसलेला बावीस वर्षाचा हीरो दिसतोय ना, तो त्यांचा इंटर्नल पीआर बघतो. गेल्या महिन्यापासून... वेल, इतका कमी अनुभव असताना त्याला इतकी महत्त्वाची पोझिशन कशी काय मिळाली... तर येस्स. वशिल्याच्या तट्टू.
तेजस्विनी पाटीलचा अत्यंत लाडका शब्द. माझं वर्णन करण्यासाठी.
तर ते एक असो. मी या मीटिंगमध्ये मुद्दाम लीड घेत नाहीये. दोन गोष्टी एक तर... तेजस्विनी पाटील यांची चालू असलेली तुफान हाणामारी. आणि दुसरी म्हणजे... मला त्यामध्ये नक्की काय सुचवावं हे अजून समजलं नव्हतं. चूक काय झाली आहे ते कुणीही आरडून ओरडून सांगू शकतं. तुमच्या बुद्धीचा कस तेव्हाच लागतो जेव्हा ती चूक रेक्टीफ़ाय करायची वेळ येते.
तेजस्विनी आता काय प्लान सजेस्ट करेल याची मिस्टर शर्मांइतकीच उत्सुकता मलाही होती. क्रायसिस मॅनेजमेंट हा एकदम मजेदार प्रकार. दोन-तीन महिने वेळ लावून, सगळ्या शक्यता विचारात घेऊन केलेल्या कॅम्पेन एकीकडे आणि अशा आयत्यावेळी तासादीडतासांत तडीस नेलेल्या कॅम्पेन एकिकडे. तेजस्विनीनं एक कोरा कागद हातात घेतला. पण ती काही बोलायच्या आधीच समोर बसलेले मिस्टर इंटर्नल पीआर बोलले. “वी विल इश्यु अ क्लॅरीफिकेशन. आज दुपारी आपण प्रेस रीलीज पाठवू. मेनस्ट्रीममध्येच पाठवू. सोशल मीडीयामध्ये तुम्ही व्हायरल करा”
दोन क्षण कॉन्फ़रन्स रूममध्ये शांतता पसरली. खरं सांगायचं तर मीदेखील श्वास रोखून धरला. तेजस्विनीनं ज्या नजरेनं त्या माणसाकडं पाहिलं त्या नजरेनं एखाद्या झुरळाकडं पाहिलं अस्तं ना तर त्या झुरळानं स्वत: बेगॉनच्या बाटलीत उडी मारून जीव दिला असता.
“असल्या. गाढवकामांसाठी. आम्ही. ही. एजन्सी. चालवत. नाही.” अत्यंत शांत आणि स्पष्ट आवाज. समोरच्या हीरोनं विनाकारण टायची गाठ किंचित सैल केली. गेल्या वर्षी ग्रॅज्युएट झाला असावा. फायनल इयरला कॉलेजमध्ये आपण एकदम सीनीअर असतो. अपनेहीच शानमे जगत असतो. पण त्याचदरम्यान नोकरीच्या ठिकाणी आलो, की एकदम ज्युनिअर मोस्ट होतो. कॉफ्या आणण्यात आणि बॉसचे रिपोर्ट्समधले स्पेल चेक करून पेज फ़ॉर्मॅट करण्यात जिंदगी जायला सुरूवात होते. कॉलेजमध्ये इतके दिवस आपली शायनिंग मारता येते, त्या ज्ञानाचा प्रत्यक्ष जगामध्ये काडीचाही फायदा नसतो हे सावकाश का होईना समजायला लागतं. अशावेळी पहिल्यांदा पाण्यात उडी मारल्यावर नाकातोंडात पाणी जाऊन श्वास जसा कोंडतो तशीच हालत होते.  समोरच्या हरीशची परिस्थिती याहून वेगळी नव्हती. त्यात समोर तेजस्विनी! आधीच श्वास कोंडलेला त्यात समोर ही ऍनाकोंडा.
तेजस्विनीनं त्याला रॉयल इग्नोर मारला आणि मिस्टर शर्माला विचारलं. “आपल्या कार्पोरेट ज्वेलरीचं फोटोशूट झालंय?”
“येस”
“त्याच्या इमेजेस घ्या, सिमिलर लाईन्सवर एक कॅम्पेन ताबडतोब घेऊन या.   वर्किंग वूमेन. कार्पोरेट लूक्स आणि सोबत टॅगलाईन समथिंग लाईक “मी माझा बॉस निवडू शकत नाही पण ऑफिसमध्ये काय ज्वेलरी घालायची ते निवडू शकते.”

“ही फारच मोठी शब्दबंबाळ टॅगलाईन आहे” मि. हरिश! इंटर्नल पीआर.  आज याची पुण्यतिथी साजरी होणार.
“दॅट्स नॉट माय कन्सर्न. मी फक्त सजेस्ट करतेय. कॅंपेन तुमच्या ऍडव्हर्टायझिंगकडून करवून घ्या. ते त्यांचं काम आहे. लेट्स मेक इट फ़नी. आधीच्या कॅंपेनचा विषयही काढू नका. लेट इट बीकम अ पार्ट ऑफ दिस अनदर कॅंपेन. नंतर अशाच थीम्स घेऊन दोन तीन कॅंपेन्स करा. काय ते ज्वेलरीचे प्रकार आहेत, टेंपल ज्वेलरी घ्या, एव्हरीडे वेअर घ्या, डायमंड ज्वेलरी वगैरे. यु नो दीज टाईप्स?”  एक भुवई उंचावत तिनं मिस्टर इंटर्नलकडे पाहिलं. सीरीयसली, आता या बाळानं कॉन्फरन्सरूममधून उठून कॉफी जरी सर्व्ह केली असती तरी चाललं असतं. “आता जर क्लॅरीफिकेशन द्यायला गेलात तर उगाच अडकाल. बीलीव्ह मी, दोन चार दिवस त्या क्लॅरीफिकेशनवरूनही सोशल मीडीया पोस्ट्स येत राहतील. त्यापेक्षा स्टार्ट अनदर कॅंपेन.”

“व्हॉट डू यु थिंक मिस्टर जैन?” आता माझ्यावर राज्य आलं. दोन गोष्टी करता येतात. एक तर तेजस्विनीची आयडीया बरोबर नाही, असं सांगायचं आणि मुद्दा घुमवत घुमवत इतक्या लांब न्यायचा, सरतेशेवटी तीच आयडीया वेगळ्या शब्दांत क्लायण्टसमोर मांडायची. मी सुरूवातीला काम करत असताना माझ्या चायनीज-अमेरिकन बॉसनं माझ्यासोबत हे अनेकदा केलंय. माझ्या खडूस बॉस इमेजला जागायचं असेल तर मी असंच केलं पाहिजे. पण मी खडूस बॉसचा कितीही आव आणला तरी मी नाही. दुसर्‍याचं क्रेडीट आपल्या नावावर खपवायचा निर्लज्जपणा माझ्यात अजून आला नाही. “आफ़्टर ऑल तुम्ही सीनीअर आहात”
तेजस्विनीनं ओठ घट्ट मिटून घेतले. माझ्याकडून तिला खास अपेक्षाही नाहीत. मिस्टर शर्मा इज अ सेक्सिस्ट पिग. त्याच्याकडे बघूनच लक्षात येतंय की एका मुलीकडून आलेली आयडीया घेणं त्याला पटत नाहीये. त्यापेक्षा तोच बॉल माझ्या पिचवरून त्याच्याकडे गेला तरी चालेल. यु नो, मॅन टू मॅन कन्वर्सेशन! इतके दिवस फक्त तेजस्विनी अकाऊंट हॅंडल करत होती तेव्हा त्याला काही प्रॉब्लेम नव्हता, पण आता मीही या मीटिंगमध्ये आहे, मग डिसिजन मेकरही मीच असायला हवा.
“ब्रिलियंट आयडीया. आय रीअली लव्ह दिस.” मी तेजस्विनीकडे बघून म्हटलं.

मीटिंग आटोपून बाहेर आलो तेव्हा दुपारचे बारा वाजून गेले होते.  तासभर बसून आम्ही त्यांना स्ट्रॅटर्जी डिस्कस करून दिली. आय वॉज इम्प्रेस्ड. तेजस्विनीनं तिथल्या तिथं रिपोर्ट बनवून मेलसुद्धा केलं. सीरीयसली, ही आणि ती संजीवनी! दोघी बघायला गेल्या तर दोन वेगवेगळ्या ध्रुवांवरच्या. पण कामामध्ये दोघी यमराज आहेत. समोर काही काम असलंच तर त्याचा खातमा करणारच. काल संजीवनीला मी मीटिंगचे मिनीट्स बनवायला दिले, तर तिला ते करायला पाच मिनिटंपण लागली नाही, तिनं मला मेल दोन तसांनी केलं पण फाईल बनवायला पाच मिनिटांहून कमी वेळ. हे मला कसं माहित? वेल, काल दुपारी आयटीवाल्यानं मला ऑफिसमधल्या प्रत्येकाच्या पीसीच्या वर्क फोल्डरचा ऍक्सेस दिलाय. त्यात मी त्या रिपोर्ट सेव्ह केल्याचा टाईम आणि मला मेल केल्याचा टाईम चेक केला.  

 आज पाऊस अजिबात नव्हता त्यामुळे एसी ऑफिसमधून बाहेर आल्यावर एकदम घामट चिकट वाटत होतं. मी ड्रायव्हरला फोन केला तर तो गाडी कुठल्याकुठे पार्किंगमध्ये लावून जेवायला गेलेला.
“दहा मिनिटांत येईल” मी तेजस्विनीला सांगितलं.
“हाच.. हाच प्रॉब्लेम होतो. म्हणून मी म्हणत होते की सरळ लोकलनं जाऊ.”
मी गुमान डोळ्यांवर गॉगल चढवला. मला लोकलनं फिरायची कधी सवय नाही. जन्मापासून ते आजपर्यंत बाण्द्र्यामध्ये राहिलोय. शाळा कॉलेज सगळंच तिथं. कधीमधी चुकून टाऊनमध्ये जायची वेळ आलीच तर कारनंच, आता रोज ऑफिसला येतानाही कारनंच येतो. लोकलमध्ये चढायचं म्हटलं तरी माझा बीपी वाढतो. हे सर्व मिस तेजस्विनीला अर्थात चांगलंच माहित. त्यामुळे हा टोमणा आलाय. कारण, चर्चगेटवरून झवेरी बाजारला पोचण्यासाठी आम्ही नक्की कशी लोकल पकडणार होतो, ते मला माहित नाही.
“चहा घेऊया?” मी रस्त्यावरच्या एका टपरीकडे बोट दाखवून म्हटलं.
“ओके” मिस तेजस्विनी मोबाईलमध्ये काहीबाही टाईप करत म्हणाल्या. मुंबईमध्ये दिवसाच्या कुठल्याही वेळेला कटिंग चहा मिळतो, आणि कितीही घामट दिवस असला तरीही तो गरमगरम चहा जीवाला शांती देऊ शकतो. मला ते काचेचे उभटसे छोटे कटिंग वाले ग्लास प्रचंड आवडतात. युएसला असताना मी तसले डझनभर ग्लास घेऊन गेलो होतो.
 ऑफिसमध्ये पोचायला आम्हाला अजून अर्धा तास गेला असता. “लंच?” मी चहाचा ग्लास तिच्या हातात देत विचारलं. “इथं एक दोन जुनी इराणी रेस्टॉरंट्स आहेत”
“नो, थॅंक्स. ऑफिसला जाऊन लंच ब्रेक घेईन.”
दोन मिनिटं शांततेमध्ये गेले. म्हणजे आमच्या आजूबाजूला चिक्कार कल्लोळ होता, पण आम्ही दोघं मात्र गप्प उभे राहिलो. बोलण्यासारखे बरेच विषय संपल्यात जमा असणार.
“मिस्टर जैन, थॅंक्स फ़ॉर द सपोर्ट” अचानक तेजस्विनी म्हणाली.
“कसला?”
“मीटींगमध्ये. माझ्या आयडीयेला तुम्ही चक्क ब्रिलियंट म्हणालात”
“नुसतं म्हणालो नाही, मिस तेजस्विनी. आय नो, दॅट इट्स अ ब्रिलियंट आयडीया इतक्या कमी वेळेमध्ये तुम्ही हे सुचवू शकलात.”
“सरप्राइइज्ड?”
“नॉट ऍट ऑल. यु नो देम व्हेरी वेल.”
“हा आपला सर्वात जुना क्लायंट आहे. पाच वर्षं तर मीच काम करतेय.” आम्ही बोलत अस्ताना कार घेऊन ड्रायव्हर आला.
“तुम्ही इथं पाच वर्षं काम करताय?” आश्चर्यानं विचारलं.
“मला दुसर्‍या जॉब ऑफर्स चिकार होत्या. अजूनही आहेत पण मला इथंच आवडतं. पगार तर ग्रेट आहे, शिवाय वर्क एन्वायर्नमेंट खूप फ्रेंडली आहे. आय मीन होतं”
आऊच!! परत एक हल्ला.
“मग आता चेंज करायचा विचार करताय का?” मी पण बारीकसा का होईना प्रयत्न केला.
“सध्या तरी शक्य नाही. कितीही इच्छा असली तरीही...” तेजस्विनीनं बोटानं मोबाईलची स्क्रीन अनलॉक केली. म्हणजे यापुढे संभाषण बंद.
माझ्या डोळ्यांवर गॉगल होता, त्यामुळे नजर जरी तिच्याकडे राहिली तरी तिला जाणवलं असतं. मी मुद्दाम नजर तिच्याकडेच राहू दिली. संजीवनीइतकी ती आकर्षक नाही. रंग गोरापान आहे, डोळे घारवट आहेत. बारीक कापलेले केस. सेजल काय म्हणते- पिक्सी कट. तिनं एकदा “पिक्सी कट करू का?” म्हणून जतिनमामांना विचारलं. “तेजूसारखे कट करू?” म्हटल्यावर मामांचे डोळे एकदम विस्फारले होते. त्यामुळे मला या कटचं नाव माहित.
“वर्क एन्वायर्नमेंट कायमच इतकं फ्रेंडली राहील” मी तिला म्हटलं. तिनं मान वर करून माझ्याकडं पाहिलं.
“जोपर्यंत जतिनभाई आहे तोपर्यंत नक्कीच”
“ही इज नॉट गोइंग एनीव्हेअर. अजून दहा वर्षं तरी नक्कीच नाही”
“तुम्ही ज्या पद्धतीनं अचानक जॉइन झालाय, सगळं काम तुमच्याकडे फटाफट असाईन केलं जातंय ते पाहता... आम्हाला सर्वांना वाटतंय की...”
“आय नो, आय कॅन अंडरस्टॅंड. बट बीलीव्ह मी, जतिन मामा इतक्यात रीटायर होणार नाहीत. इन फ़ॅक्ट, माझाही प्लान इतक्यात इकडे यायचा नव्हताच. फारसा अनुभव नाही आणि मी फारच नवखा आहे. पण माझ्यासाठी सगळंच इतकं अनपेक्षित रीत्या घडलं, घडतंय.. मीच अजून सावरलो नाही”
“म्हणजे?”
“मी इंडियात ही एजन्सी चालवायला आलो नाहीये. आय ऍम नॉट अ व्हिलन”
“ऑफ कोर्स यु आर नॉट. यु  आर..” बोलता बोलता ती एकदम थंबली.
“हिरो हिरालाल?” मीच विचारलं. ती हसली. मीपण.
“तुम्हाला कुणी सांगितलं?”
“जानी, हमारे जासूस चारो और फैले हुए है” राजकुमारसारखं गळ्याला हात लावत मी म्हणालो. येस्स, मला त्याचा आवाजही बर्‍यापैकी जमतो. शिवाय  नाना पाटेकर, शत्रुघ्न, शाहरूख आणि आमिर खान. आणि अजून चारपाच लोकं. कॉलेजपर्यंत प्रत्येक गॅदरींगला माझ्या मिमिक्रीचा एक प्रोग्राम असायचाच. फोनवर बोलताना तर मी सेम जतिनमामाचा आवाज काढू शकतो. हा पॉइंट नोट करून ठेवा, नंतर फार उपयोगी येणार!
आता माझ्या या फिल्मी वाक्यावर तेजस्विनी केवळ हसली. “यापुढे काळजीपूर्वक रहावं लागेल. मेरा बॉस बदल रहा है”
“मला तुमचा बॉस नाही तर कलिग म्हणून काम करायचंय. तसंही आपल्या ऑफिसमध्ये एकही माणूस धड नावानं ओळखला जात नाही. रहमान, व्होल्डमार्ट आणि मधुबाला... काय काय नावं ठेवली आहेत..”
“निम्म्याहून जास्त मीच ठेवलीयेत. बाय द वे, मधुबाला मात्र जतिनभाईंनी ठेवलंय हां. परफेक्ट आहे ना?” मी डोळ्यांवरचा गॉगल उगाच सारखा केला आणि खिडकीतून बाहेर पाहिलं. जतिनभाईंच्या लाडक्या संजीवनी पाटीलचं हे नाव. जतिनमामांनी तिला हेच नाव का दिलं ते विचारायला हवं. कदाचित त्या जुन्या हिरॉइनसारखी दिसत असावी. ऑफिसमध्ये जाऊन गूगल करून पाहू.
“आय डोंट नो, पण परफेक्ट असावं.”
“ती हसताना सेम मधुबालासारखी हसते” तेजस्विनीनं स्वत:हून माहिती पुरवली. आता मुळात मुद्दलातली मधुबालाच माहित नाही, तर ती हसते कशी हे कसं समजणार? गूगल करना पडेगा.
“मी तिला हसताना कधीच पाहिलं नाही”
“प्रिंटरजवळ तासभर उभं राहूनही नाही?” तेजस्विनीनं तडक प्रश्न टाकला. नकळत माझ्या तोंडावर हसू पसरलं असणार. ही काय पोरगी आहे!
“तुम्हाला कुणी सांगितलं?” मी विचारलं. तिनं माझ्याकडे केवळ नजर रोखून पाहिलं. मला-कुणी-सांगायला-कशाला-हवं हा प्रश्न तिच्या नजरेत.
 “सोचना भी मत!” तीच पुढे म्हणाली. माझ्या चेहर्‍यावर प्रश्नचिन्ह उमटलं.
“एका अत्यंत वाईट ब्रेकपमधून नुकतीच सावरतेय. महिनाभर त्यासाठीच तिनं सुट्टी घेतली होती. आय डोंट थिंक ती त्यामधून अजून बाहेर पडलीये. प्रचंड डिप्रेस्ड आहे. त्यामुळे हार्मलेस फ्लर्टींगसुद्धा तिच्यासाठी वाईट असेल. जरा दूरच रहा”
मी परत खिडकीबाहेर पाहिलं. माझ्या मनामध्ये काय चालू ते मला माहित. काल रात्रभर नजरेसमोर फक्त संजीवनीचा चेहरा येत राहिला. माझ्या साईडने तरी हे हार्मलेस फ्लर्टिंग नाही हे मला चांगलंच माहित होतं. पण पाय पुढे टाकणंही शक्य नव्हतं. मी तिचा फ़्युचर बॉस होतो. ती सध्या माझी कलिग होती. एथिकल आणि इतरही बरेच प्रश्न माझ्यासमोर उभे होते. त्यातून जतिनमामांनी जितकं सांगितलं त्यावरून तरी ती सध्या कुठल्याही रिलेशनशिपला तयार असेल का हा वेगळाच प्रश्न... मला तसंही कूठं तिच्याशी लग्न करायचं होतं. दिस विल बी जस्ट अ फिजिकल रिलेशनशिप. माझ्या आधीच्या सर्व रिलेशनशिपसारखंच.
तेजस्विने एकटक माझ्याकडे पाहत होती. माझ्या चेहर्‍यावरच्या भावांचा वेध घेत असल्यासारखी. तिची आताची नजर सेम माझ्या आईसारखी. अख्खया जगासमोर मला खॊटं बोलता येईल, पण आईसमोर नाही. आणि आता कदाचित तेजस्विनीसमोरही.
“डोण्ट वरी” मी माझा डाव हात उचलून दाखवला. बोटामध्ये सोन्याची हिरेजडित अंगठी. “एंगेज्ड”
तिच्या दोन्ही भुवया उंचावल्या. “ऑलरेडी?” तिनं विचारलं.
“आय थिंक तुम्हाला कदाचित माहित असेल पण आमच्या समाजामध्ये बहुतेकदा लग्न लहानपणीच ठरवतात. माझंही तसंच झालंय.”
“अरेंज मॅरेज?”
“ऑफ कोर्स.” मी हसून उत्तर दिलं. ड्रायव्हरनं कार आमच्या ऑफिसच्या बिल्डिंगसमोर आणून लावली. पार्क करत असताना तिनं विचारलं. “लग्न कधी?”
“अजून ठरवलं नाही.” उत्तर देऊन मी कारचं दार उघडलं.
केबिनमध्ये आल्यावर रहमानला बोलावून सांगितलं “चाय लाव”
लॅपटॉप चालू केला. तो चालू होईपर्यंत सवयीनंच बोटामधली ती अंगठी फिरवत राहिलो. पाच वर्षं. पाच वर्षं झाली सलोनीला जाऊन. आईनं कित्येकदा ती अंगठी काढून टाकायला सांगितलं. पण नाही..
मी सलोनीला जेमतेम दोनदा भेटलो होतो. एकदा खूप लहानपणी. आणि एकदा ती बारावी झाल्यानंतर घरी आली होती तेव्हा. तिच्या आईवडलांनी आता लग्न लावून टाकू म्हणून आईला सांगितलं. बारावीला मार्क चाळीस टक्के. लग्न करतील नायतर काय. पण  तेव्हा मी फायनल इयरला होतो. हे वर्ष झालं की लग्न करायचं असं आईनं ठरवलं होतं. तिनं पुढं शिकायला हवं असं मीच सांगितलं. लोक पायावर कुर्‍हाड मारतात, मी पाय नेऊन कुर्‍हाडीवर आपटला. एका वर्षाचा कसलासा इंटीरीयर डिझायनिंगचा कोर्स करायला तिच्या आईवडलांनी तिला लंडनला पाठवलं. माझी इच्छा म्हणून.  
आणि सलोनी कधी परत आलीच नाही. तिथंच तिला मार्क भेटला. तिच्या वर्गातच का कॉलेजमध्येच होता. दोघांनी लग्न केलं. ही सर्व घडामोड तिच्या आईवडलांना आणि त्यांच्याकडून आम्हाला समजेपर्यंत त्यांना मुलगी झाली होती. तिच्या आईवडलांनी येऊन माफी वगैरे मागितली. आई कित्येकदा मला म्हणते, अंगठी काढून फेक.
माझं लग्न मोडल्याची स्टोरी सॅड आहे यात वाद नाही, पण खरंच मला फारसा फरक पडला नव्हता. मी सलोनीशी कुठल्याही बाबतीत इमोशनली अटॅच्ड नव्हतो. अजून वर्षभर आपण बॅचलर आहोत आणि त्या स्टेटसचा आपण पुरेपूर फायदा घ्यायचा हे मी कधीच ठरवलं होतं. सलोनीनं लग्न केल्याची बातमी देण्यासाठी तिच्या वडलांनी मला फोन केला तेव्हा मी रेवाच्या घरी होतो. तिच्या बेडरूममध्ये. तिच्या बेडवर. तिच्यासोबत.
सलोनीसोबत लग्न मोडल्याबद्दल मला फारसं काहीच वाटलं नाही. पण मी हातामध्ये ती अंगठी मात्र कायम ठेवलीये. हातामध्ये एंगेजमेंटची अंगठी असणं हे कित्येकदा आपल्या फायद्याचं असतं.

जसं आज ही गोष्ट माझ्या फायद्यात पडलीये. तेजस्विनी ही गोष्ट संजीवनीला आज ना उद्या सांगणार. तिला माहित असणार. आज ना उद्या मी तिच्याजवळ जाण्याचा प्रयत्न करणार, तेव्हा ती माझं लग्न ऑलरेडी ठरल्याची आठवण करून देणार. मी तिला माझी सॅड सॅड स्टोरी सांगणार. मी या नात्यामध्ये किती कमिटेड होतो हे सांगणार. तिनं मला सोडलं तरी मी अजून तिला विसरू शकलो नाही ही लाईन चारपाच वेळा वापरणार.

मिस संजीवनी पाटील हे ऐकल्यानंतर मेणासारख्या वितळणार. कोई शक!!
(क्रमश: )